Songs are like tattoos

Ik ken het vooral van Duitse kranten, en Britse doen het ook: verjaardagen vieren. Of sterfdagen. Een acteur wordt zeventig, of tachtig, een roman verscheen vijftig jaar geleden, een opera werd tweehonderd jaar geleden voor het eerst opgevoerd, de sterfdag van een filosoof verjaart voor de honderdste maal.

Glanslichten in onze cultuur, opnieuw onder de aandacht gebracht. Mooie krantentraditie, dat blijvend omzien naar wat voor ons betekenis had - het houdt onze geschiedenis levend.

Bij ons zie ik dat helaas minder, die jubileerbehoefte, hoewel er toch veel moois is gepasseerd en iets van dat sterrenstof in ons allen is neergedwarreld.

Vandaag wil ik ook een bescheiden,maar generatie overschrijdend feestje vieren: veertig jaar geleden, in het voorjaar van 1971, verscheen het album Blue van de Canadese singersongwriter Joni Mitchell.Tien songs, tien liedjes. Meer niet.Je kan er je schouders over ophalen.

Maar als je net de liefde van je leven beleefde of zag verdampen, als je een dunne huid had voor taal en poëzie, als je je eenzaam voelde maar toch verbonden met een hele gemeenschap van eenzamen, als je wist van pretentie en waarachtigheid, van schoonheid en pijn, dan sneden deze songs bij je binnen als een warm mes door de boter.

Blue is een groots, monumentaal album, met liedjes die je niet meer zouden verlaten, ook na veertig jaar niet. Songs are like tattoos - zong Joni Mitchell. Ze etste ze in je ziel, ze kwamen rechtstreeks uit de hare. Ze had alle schermen laten vallen, ze had zichzelf op muziek gezet, zich uitgedrukt in precieze, kleine woorden, ze was zo ongeremd persoonlijk dat ze aan het universele raakte.

Onlangs kwam de 21-jarige James Blake, bloedjonge zanger met een breekbare stem, dit jaar een succesvol debuutalbum afgeleverd en bekend van zijn versie van Feists Limit to your love - dat lied met die radicale stiltes erin - deze zanger dus kwam optreden in een radioshow van de BBC.

Hij kroop achter de piano en zong Joni Mitchells A case of you van het album Blue. Luister maar, het hangt in het wereldwijde web, en blijf onberoerd, als je kan. Blake sloot zich een half jaar op op zijn studentenkamer met deze muziek, samengevat aldus: Got up, made toast, put on Blue. Dat overkomt je, als die songs bij je binnen komen.

A case of you is een smartelijk liefdeslied, met die onsterfelijke beginregels:

Just before our love got lost you said

I am as constant as a northern star

And I said, constantly in the darkness

Where's that at?

If you want me I'll be in the bar

Wat een snijdend nuchtere, alles overrompelende mededeling bevat die laatste regel: Als je me zoekt (met al je geklets over poolsterren en duisternis) ben ik in de bar.

Zulke regels zitten er in die tien songs, over verlaten zijn, een reis door het oude Europa, het verlangen naar Californië, naar Canada, naar liefde. En alles eraan is nog nu nog even waar als toen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden