Soms levert het leven je een streek

Ik had het donderdag moeilijk met dit land waarin ik woon. Het wrong aan alle kanten. Dat kwam door de krant van die dag. Op de voorpagina stond een stuk over de Nip-test. Dat staat voor niet-invasieve prenatale test. Het bloed van de vrouw wordt gebruikt om te zien of haar ongeboren kind mogelijk trisomie 21, 18 of 13 heeft. Een trisomie is erfelijke afwijking waarbij er van een chromosoom drie aanwezig zijn, in plaats van de gebruikelijke twee. De bekendste trisomie is nummer 21: er is dan sprake van het syndroom van Down.

De Gezondheidsraad heeft minister Edith Schippers geadviseerd de Nip-test standaard aan alle aanstaande ouders aan te bieden. Zij gaat waarschijnlijk akkoord. Op medisch-ethisch gebied vertoont zij dezelfde voortvarendheid als haar collega Schultz van Haegen met asfalt en collega Kamp met windmolens.

In de kamer zijn alleen de ChristenUnie en de SGP tegen. D66 laat weten "dat er absoluut geen druk op de ouders gelegd mag worden". Maar beste democraten: die druk is er al. Een vriendin van ons kreeg zomaar, uit het niets, een kindje met het syndroom van Down. Ze was niet getest. Al snel vroeg een moeder haar in de speeltuin, bijna beschuldigend, waarom ze dan wel geen test had gedaan.

Dit gaat niet alleen over de keuzevrijheid van ouders, die is er en die moet er ook zijn. De vraag die hieronder ligt en die de ChristenUnie terecht stelt is: wat voor samenleving willen we eigenlijk? Hoe kijken we over twintig jaar naar kinderen met het syndroom van Down? Als kinderen die erbij horen of als leven dat voorkomen had kunnen worden? Waarom praten we niet uitgebreid over deze vraag?

Mijn schoonzus heeft het syndroom van Down. Ze woont met drie anderen in een rijtjeshuis. Vier dagen per week gaat ze naar een atelier om te schilderen. Met de taxi. Ze kan mooi schilderen. Ook zingt ze in een koor en houdt ze van Nederlandstalige muziek. Die staat vaak op als we haar bezoeken. Het is er bijna altijd gezellig. Ik weet niet of ik haar leven perfect zou willen noemen, maar het lijkt me in heel veel opzichten waard geleefd te mogen worden.

Pagina vijf van diezelfde donderdagkrant: de lijst van verpleeghuizen die niet goed functioneren of zelfs door de ondergrens dreigen te zakken. Het is goed dat die lijst er is, maar de gevolgen zijn ingewikkeld. Je dacht er goed aan te hebben gedaan om moeder naar een verpleeghuis te brengen, maar nu staat die instelling op de zwarte lijst. Dus dan moet moeder maar weer weg? We willen perfecte verzorging voor haar en het liefst vandaag nog. Maar zo snel gaat dat niet. Misschien eerst eens gaan praten met de verzorging van het huis waar ze nu zit?

Op pagina 10 van de donderdagkrant stond een foto van een dak. Er zat groen zeil op. Dappere mannen waren bezig met herstelwerkzaamheden. "Hoeveel hagelschade hedde gij?', luidde de kop. De toon van het artikel was dramatisch. "Twee weken na de verwoestende hagelbui leeft een groot deel van het Brabantse Luyksgestel nog onder oranje zeilen." Er was dus wel variatie in de kleur van het zeil mogelijk. Aan het woord kwam Marlies Janssen, een bedrijf haalde die dag asbestplaten van haar dak. Ze kreeg voorrang, want ze kon elk moment bevallen. "Tja, we dachten alles klaar te hebben voor de geboorte, en toen gebeurde dit", zei ze mismoedig.

Een gat in mijn dak lijkt mij niet fijn, maar als ik in Luyksgestel had gewoond, had het zomaar kunnen gebeuren. Het probleem is dat we alles zelf in de hand willen hebben in onze maakbare samenleving, maar dat kan nu eenmaal niet. Soms levert het leven je een streek.

Nu, een dag na de donderdagkrant, heb ik het nog altijd moeilijk met mijn land, waar zelfbeschikking het toverwoord is en soms van overheidswege lijkt te worden opgelegd.

Ik ga even weg, ver weg nog wel, om het niet-perfecte te omhelzen. Maar afstand schept liefde. Ik weet zeker dat ik binnen de kortste keren terugverlang naar dat land met z'n Nip-test, foute verpleeghuizen en hagelschade.

Dat gevoel noemen ze heimwee, een van vele dingen des levens waar we geen grip op hebben.

Gelukkig maar.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden