’Soms ben ik bang dat ik Spelen niet haal’

Zowel het Nederlandse mannen- als vrouwenteam bereikte gisteren de laatste acht op het EK badminton voor landenploegen. Op de tribune keek de geblesseerde Yao Jie teleurgesteld toe.

Twee jaar geleden verrasten de vrouwen in het Griekse Thessaloniki bij de eerste editie van het EK door de Europese titel op te eisen. Dat was nog met Mia Audina en Yao Jie in de ploeg. Toen kwam de titel onverwacht na een degelijke finale tegen Engeland. Vandaag staan de vrouwen – zonder de gestopte Audina en de geblesseerde Yao – tegenover datzelfde Engeland.

Yao Jie, twee jaar geleden de Nederlandse nummer twee, verbijt zich inmiddels op de tribune met een zak ijs op de rechterknie. „Er zit vocht in, al is het wel wat beter geworden. Vier weken geleden in Maleisië was hij heel dik.” Ze consulteerde een gespecialiseerde fysiotherapeut in Singapore: „Hij zei dat het geopereerd moet worden als ik zo doorga, maar daar heb ik geen tijd voor. Het moet vanzelf overgaan. Of dat lukt? Ik weet niet.”

In Nederland raadpleegde ze sportarts Peter Vergouwen: „Hij was mijn spier helemaal kwijt, zo dik was de knie. Ik hoop het vocht weg te krijgen door krachttraining en de knie te behandelen met ijs.”

Ze heeft haast, want Peking lonkt. „Ik wil zo graag spelen in mijn eigen land voor mijn nieuwe land. Maar dan moet ik me plaatsen.” De data van de All England, de Swiss Open en het EK, waar haar kwalificatiemomenten liggen, zitten in haar gedachten vastgebakken. „De tijd en de situatie zijn voor mij niet eerlijk. Ik vertrouw mezelf, maar dan moet ik keihard kunnen trainen en dat kan nu niet. Pas vanaf mei kan ik drie maanden rusten om me optimaal op augustus voor te bereiden. Soms ben ik bang dat ik de Spelen niet haal, echt bang.”

De Spelen. De woorden liggen haar in de mond bestorven, het begrip is in de hersens verankerd. Wie met haar praat kan zich niet aan de indruk onttrekken dat revanchegedachten meespelen.

Jie is nu zeven jaar in Nederland. Haar vertrek uit China had iets van een uitbraak, een vlucht voor onderwaardering, een ontsnapping uit de beklemming van het autoritair gezag: „Ze vonden mij arrogant. Ik had een te grote mond. Continu had ik ruzie met de coach. Maar op mijn veertiende zat ik al bij het nationale team. Dus hoe konden ze zeggen dat ik niet goed was? Ik wil nu graag terug naar die boze Chinezen om te laten zien wat ik in Nederland bereikt heb.”

Het was wennen in Nederland: „Moeilijk Nederlands praten.” Toen ze hier pas was, bracht ze geen fatsoenlijk Nederlands woord uit, laat staan dat ze een zin kon formuleren. Daarin is ze enorm vooruitgegaan, al gaat een gesprek met haar ex-landgenote Yuan Gao, die nu voor Schotland uitkomt, veel rapper dan het interview in het Nederlands. Toch voelt ze zich volop Nederlandse. „Ik eet af en toe spruitjes.”

Belangrijker is dat ze haar toekomstdroom aan aanhankelijkheid voor haar nieuwe vaderland koppelt. „Ik wil hier graag coach worden. Ik kan helpen bij het ontwikkelen van het badminton in Nederland.” Voor grote monden, de beschuldiging die ze zelf moest ondergaan, is ze niet bang: „Omdat ik de beste ben nu Mia Audina weg is. Van wie kunnen ze meer leren dan van mij?”

Liever zou ze nu op de baan staan. Zien we haar op dit EK nog terug? „Misschien in een dubbel. Dan hoef ik wat minder te lopen en kan ik mijn partner sturen. Daar zal het bij moeten blijven. Voor een enkelpartij heb ik te weinig getraind.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden