Solozeiler Postma wil nu in een team rond de wereld

Meedoen aan de Volvo Ocean Race, dat was van jongs af aan zijn grote droom

ELINE VAN SUCHTELEN

Als jong ventje droomde hij er al van om de wereld over te zeilen. Dag in dag uit op zee vertoeven. Met niets anders dan een horizon met water en lucht. Pieter-Jan Postma hoopt dat zijn jeugddroom binnenkort uitkomt. De 32-jarige zeiler hoort over een paar weken of hij een plek krijgt in Team Brunel, de Nederlandse boot die meedoet aan de Volvo Ocean Race die in oktober van start gaat.

Toen hij jong was hing er al een poster van de race om de wereld op zijn muur. Voor het slapengaan keek hij naar de foto die boven zijn bed hing, fantaserend dat hij zelf ooit in het schip zou zitten. "Het avontuur sprak me aan", vertelt Postma. "Strijden tegen de elementen. Nieuwe dingen ontdekken."

De Fries groeide op in een dorp aan de Terkaplesterpoelen, een meertje ten oosten van het Sneekermeer. In de winter bond hij schaatsen onder, zomers zat hij hele dagen in de zeilboot. Elk vrij uurtje was hij in de natuur. Na de havo ging Postma naar de Zeevaartschool op Terschelling, waar hij werd opgeleid tot zeeman. Tussendoor zeilde hij wedstrijden in de Laser en later in de iets grotere eenmansboot Finn.

De eerste poging om in een team te komen dat meedoet aan de Volvo Ocean Race mislukte, net als zijn streven om zich in 2004 in de Finn te kwalificeren voor de Olympische Spelen in Athene. Vier jaar later maakt hij in Peking zijn olympische debuut waar hij een 14de plek haalt. Tijdens de Spelen in Londen grijpt Postma net naast het brons.

Tussen zijn carrière als solozeiler door wil hij nu presteren in een team. Het lijkt hem de ultieme ervaring om geluk een keer met anderen te kunnen delen. Als Postma terug is van zijn mogelijke race om de wereld, zal hij zijn solo-carrière meteen weer oppakken. Na negen maanden op zee - zo lang duurt de Volvo Ocean Race - wil de zeiler len in Rio. Hij heeft ruim een jaar om zijn oude discipline op te pakken. Makkelijk wordt dat niet. "Mijn lichaam gaat er anders uitzien", zegt Postma. Op het 22-meter lange schip met acht zeilers gebruikt hij zijn benen veel minder dan op de Finn, waar hij in zijn eentje aan het roer zit en alles zelf moet doen. Daardoor slinken zijn spieren, die hij er in de havens tijdens de tussenstops weer bij hoopt te kweken. Als de anderen rusten zit Postma in het krachthonk.

Op het schip van de Nederlandse schipper Bouwe Bekking moet Postma tijdens de wekenlange training volledig vertrouwen op de bemanning. Dat was wennen voor de man die normaal zelf de touwtjes in handen heeft. De eerste nacht viel hij niet makkelijk in slaap. Terwijl zijn collega's op het dek aan het werk waren schrok Postma bij iedere wending die het schip maakte wakker. Snurkende collega's? Pech gehad. Lange nachten gaat hij sowieso niet maken. Bij zware stormen is er geen tijd voor een dutje.

Een andere uitdaging wordt het eten. Op zee eet de crew drie keer per dag pap. De maaltijden in poedervorm worden gemengd met water. Lekker is anders, zegt Postma. "Er zijn verschillende smaken maar ik heb me voorgenomen het zonder proeven naar binnen te schuiven. Ik zie het als brandstof, niet als een gezellig diner." Voedingssupplementen zorgen ervoor dat de zeilers voldoende vitaminen binnen krijgen bij gebrek aan verse groenten.

Over een paar weken weet Postma of er plek is voor hem op de boot van Team Brunel. Tot die tijd zeilt hij in zijn Finn, waarmee hij volgende week tijdens de Delta Lloyd Regatta in Medemblik in actie komt. Daar heeft hij zelf het overzicht. Over een paar maanden hoopt hij zijn lot in handen van zijn teamgenoten te leggen.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden