Soloreligieuzen

Jammer dat in het artikel van Anton Harskamp (Trouw, 15 november) over mensen die serieus zoeken, uitspraken worden gedaan die weinig invoelend zijn en neerbuigend. Soloreligieuzen zouden niet durven uitkomen voor hun religiositeit. Ik heb ervaren dat vaak bij kerkmensen de durf ontbreekt naar hen te luisteren. Ze zetten stempels als zweverig, zoals ook weer in dit artikel.

Ik val niet direct onder de benaming `soloreligieus`, al ben ik niet bij een kerkelijke gemeenschap betrokken. Ik vier, werk en spreek namelijk met velen die samen met mij religieus zijn, ieder vanuit eigen invalshoek. Echt solo voelde ik me op de theologie-opleiding, die ik in 1989 afsloot. Hier was mijn diepste weten niet aan de orde. Jaren eerder werd me duidelijk wat theologie is: ware mystiek. Het ontdekken van je ware Zelf, zoals in veel geschriften en in `Een Cursus in Wonderen` wordt verwoord: “Ik ben de geest, die liefdevol is toegerust met al de liefde, vrede en vreugde van mijn Vader.“ Geen ontvaderend godsbesef dus.

Van Harskamp zegt: “De soloreligieus wil meester zijn“, maar hij/zij worstelt juist met meester worden over het machtsstreven van het kléíne zelf voordat hij/zij kan werken met de Kracht en Liefde van de innerlijke Grootheid, het Zelf met hoofdletter. Wanneer mensen wakker worden voor dit Weten, gaan ze allerlei wegen bewandelen, hoe vreemd de kronkels ook lijken te zijn. Die pogingen vragen respect. Mogen ze twijfelen, mogen ze bang zijn? Alleen zijn? Dat is lijkt me juist gezond om te groeien.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden