Soepel verhaal over de laatste patron

Bernard Hinault won dertig jaar geleden voor de vijfde keer de Tour de France. De oerrenner uit Bretagne versloeg in 1985 zijn Amerikaanse teamgenoot Greg Lemond. Een jaar later waren de rollen omgedraaid en in november van dat jaar stopte Hinault - zoals lang van te voren aangekondigd - op zijn 32ste met wielrennen. Hij had toen negen grote rondes op zijn naam staan. Hinault is de laatste Franse Tour-winnaar.

Volgens de Engelse schrijver William Fotheringham in 'Bernard Hinault - de renner, zijn tegenstanders en zijn opvolgers' markeert 1985 het kantelpunt in het wielrennen.

Hinault begon als profrenner toen het wielrennen grofweg nog hetzelfde was als in 1950 en toen hij vertrok was de internationalisering al begonnen met de collectieve manier van koersen zoals gepropageerd door TI Raleigh-ploeg van Peter Post en Hinaults eigen formatie van Renault onder leiding van Cyrille Guimard. Snel daarna kwamen de renners over uit Amerika, Australië, Colombia en Groot-Brittannië. Met in hun kielzog sponsors als Panasonic en 7-Eleven. Volgens Guimard brak daarmee het tijdperk aan 'van de techniek, van geprogrammeerde kampioenen (...) en het ergst van alles, van wetenschappelijke doping'.

Fotheringham maakt het zeer aannemelijk dat met Hinaults afscheid ook de wetten van het peloton veranderden. De laatste patron was verdwenen. De renners die hem opvolgden, zoals Miguel Indurain en Lance Armstrong, waren niet permanent aanwezig in de koers. Ze stemden hun seizoen vooral af op de Tour en meden de voorjaarsklassiekers.

De biografie over Hinault is een zeer lezenswaardig werk geworden van een gelauwerd schrijver. Fotheringham publiceerde eerder onder meer over Hinaults voorganger Eddy Merckx ('Half man, half bike'), de geschiedenis van het Britse wielrennen ('Roule Britannia') en Tom Simpson ('Put me back on my bike'), de Engelse renner die op 12 juli 1967 op de flanken van de Mont Ventoux in elkaar zakte en onderweg naar het ziekenhuis van Carpentras overleed.

Deze biografie haalt het niveau niet van 'Put me back on my bike', omdat de emotie ontbreekt die vastzit aan de onfortuinlijke dopingdood van een getalenteerde renner.

Hinaults carrière kent een normaal einde en daardoor richt de biograaf zich op 'precies analyseren'.

Dat doet Fotheringham deskundig. Hij vertelt de verhalen over de opkomst van Hinault soepel en geeft goed inzicht in een aantal beslissende momenten, zoals de manier waarop Hinault op 12 juli 1978 de leiding nam in het protest van de renners tegen de erbarmelijke omstandigheden waarin de Tour-organisatie ze liet koersen.

"Hij nam alle verantwoordelijkheid", zegt oud-renner Paul Sherwen over Hinault, "stond in de frontlinie en werd bespuugd door het publiek."

Ook maakt Fotheringham goed duidelijk op welke manier Hinault koerste, hoe hij strijdmakkers in het peloton zijn wil oplegde en waarom hij zich een vechtjas toonde.

Het is fascinerend om weer eens terug te lezen hoe Hinault koerste en te beseffen hoe karig we tegenwoordig bedeeld zijn. Fotheringham stelt dat Hinault regeerde met ijzeren vuist, omdat hij koersen domweg leuk vond - het spelletje - en niet uit faalangst, zoals bij Fausto Coppi en Eddy Merckx.

Volgens zijn concurrent Robert Millar, die in 1984 als vierde in Parijs aan de streep kwam, had Hinault een bipolaire stoornis en was het een opportunistische sportman. Guimard stelt dat Hinault conflictueuze relaties nodig had om zijn agressie te rechtvaardigen en zijn ploeggenoot Jean-René Bernadeau zegt dat je eens naar zijn gebit moet kijken. ,,Vlak. Afgesleten door woede.''

Bernard Hinault - de renner, zijn tegenstanders, zijn opvolgers -

William Fotheringham

Uitgeverij Nieuw Amsterdam

Prijs: 21,99 euro

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden