'Sociale cohesie is hier nog niet'

rotterdam – ’Wat moeten jullie in Hilleslúis?’ Vrienden waren vol ongeloof – zij stelden zich narigheid voor zoals in de Parijse voorsteden. Stadsmarinier Marcel van de Ven maakt de balans op en weet nu zeker: in de Rotterdamse wijk Hillesluis-Afrikaanderwijk is écht niet zoveel aan de hand. Het is vrijdagmiddag, hij staat op het punt deze ’achterstandswijk’ weer te verruilen voor zijn eigen ’weids opgezette vinexwijk’ Nesselande.

De familie Van de Ven bracht een week door aan de Beukelaarsstraat, in een soort proefwoning – voormalig minister Ella Vogelaar sliep er ook eens een nachtje – op een steenworp afstand van de Essalam-moskee. Dochters Anouk, Amber en Lola gingen deze week zelfs naar school in de ’snel verkleurde’ wijk, die in 2009 een 4.6 scoorde op de Veiligheidsindex.

Van de Ven is hier stadsmarinier, een van de zeven in Rotterdam. Als ’frontlijnofficier’ staat hij direct onder de burgemeester, waardoor hij snel kan ingrijpen. In ’zijn’ Hillesluis „proefde, voelde en rook” hij deze week hoe het ervoor staat.

„Die 4.6 kwam niet door de objectieve veiligheidscijfers”, zegt Van de Ven, terwijl hij zich klaarmaakt om zijn dochters uit school te halen. Buiten groet hij een tapijtlegger die op zijn knieën op straat vloerbedekking op maat snijdt. Hij schopt door een berg herfstbladeren. „Het is vooral de negatieve beleving en de buurttevredenheid waar het aan schort”, zegt hij. „Bewoners missen een gevoel van identiteit. En identiteit is een verhaal over wie je bent, wat je kunt en het vehikel waarmee je je in de maatschappij beweegt.”

Gek vindt hij dat niet. „Nederland kent een log stelsel van subsidievoorzieningen, politieke processen, aanbestedingen. In die maatschappelijke jungle is het moeilijk om je staande te houden.”

Hij kent ze: jongens die best wíllen werken of studeren, maar overal nul op het rekest krijgen. „Zorgen aan hun kop, het gevoel hebben overal uitgespuugd te worden. Sommige snakken naar een tijd in de bak. Daar hebben ze rust, een bed en warm eten.” Hij wijst naar de gerenoveerde huizen. „Alles wat ’maakbaar’ is, is gemaakt. Maar ménsen zijn niet maakbaar. Sociale cohesie, die is hier nog niet.”

Ook voor zijn dochters was de week „louterend”. Dochter Anouk verwonderde zich om het meisje dat ’s nachts sliep in de kleren waarin ze ook op school verscheen. Bij het uitgaan van de school toont zij haar vader de tekeningen die ze kreeg van haar tijdelijke klasgenoten. Vader is er meer door geroerd dan dochter zelf. „Moet je kijken”, zegt hij en hij leest voor: ’Anouk, als je hier zou wonen, zou je het ook leuk vinden’. Zóveel betrokkenheid en warmte – dat is hier allemaal ook.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden