Sobere opa Bush zag politiek als een roeping

Jeb Bush overweegt een gooi te doen naar het presidentschap van de Verenigde Staten. Zijn vader en broer gingen hem voor. Maar zijn opa legde de basis voor de politieke traditie in de Bush-dynastie.

Ik voelde de drang meer met mijn leven te doen, mijn potentieel tot het uiterste op de proef te stellen en mijn vaardigheden op het hoogste niveau uit te testen", schrijft George W. Bush junior in zijn memoires 'Cruciale beslissingen' over het moment dat hij besliste zich kandidaat te stellen voor het presidentschap van de Verenigde Staten. Over zijn voorbeelden was hij duidelijk: "Ik ontleende inspiratie aan de dienstbaarheid die mijn vader en grootvader me hadden voorgeleefd."

Die vader kennen we. George was acht jaar vicepresident onder Ronald Reagan, voordat hij vanaf 1988 zelf één termijn diende als machtigste man ter wereld. Maar wie was die grootvader? Jeb Bush, gouverneur van Florida, broer van George W. en mogelijk de derde president uit dezelfde dynastie, noemde zijn oudste zoon niet voor niets naar beide mannen: George Prescott.

Prescott Sheldon Bush (1895-1972) kwam uit een familie, die fortuin had gemaakt in de spoorwegen en het staal. Het geslacht had de chique van wat voor Amerikaanse begrippen oud geld was. Een Bush diende bescheiden te zijn, ascetisch te leven en een hoge moraal op te leggen aan zijn omgeving en zichzelf.

Prescott Bush studeerde aan Yale en diende daarna als artilleriekapitein tijdens de Eerste Wereldoorlog. Al vrij snel daarna werd hij een buitengewoon succesvol bankier. Hij trouwde in 1921 met Dorothy Walker. De W in de naam van hun zoon George H.W. en die van kleinzoon George W. staat voor Walker. De bruid was een goede partij. Haar familie vormde wel het volstrekte tegendeel van de Bush-clan: de Walkers waren nieuwe rijken met een extraverte levensstijl en dito uitgavenpatroon. Dorothy voelde meer voor de mores van haar echtgenoot en paste zich tamelijk moeiteloos aan. De twee kregen vijf kinderen. De latere president George H.W. was de op een na oudste.

Het zakenleven alleen gaf Prescott Bush niet genoeg voldoening. Hij wilde ook wat met zijn maatschappelijke betrokkenheid doen. Zijn vader Samuel Prescott Bush (1863-1948) had zijn loopbaan als ondernemer al gecombineerd met het bijstaan van de overheid. Tijdens de Eerste Wereldoorlog hielp hij met regelen van de bewapening van het Amerikaanse leger. Gedurende de crisis van de jaren dertig boog hij zich met anderen over het zoeken naar banen voor werklozen.

Zoon Prescott manifesteerde zich politieker. Hij liet zich kiezen in de gemeenteraad en was actief in een organisatie voor geboortebeperking en in een voor het werven van fondsen voor zwarte studenten.

De Senaat lonkte. In 1950 en 1952 voerde Prescott vergeefs campagne voor een zetel in die nationale volksvertegenwoordiging. Later in 1952 kreeg hij alsnog zijn kans, toen een zittende senator overleed. Prescott Bush wist de opengevallen plaats te veroveren en bleef vertegenwoordiger voor Connecticut tot begin 1963.

Hij hoorde bij de linkervleugel van de Republikeinen. Bush droeg bij aan de val van de rabiate communistenjager Joseph McCarthy, steunde burgerrechtenwetgeving, ruimhartiger immigratiebeleid en belastingverhogingen. Criticasters noemden hem een liberal of - nog erger - een wereldvreemde, softe patriciër. Als vertegenwoordiger van een aan zee gelegen staat spande Bush zich ook erg in voor maatregelen ter bescherming tegen overstromingen en orkanen.

Hij stemde uit principe tegen een forse verhoging van de vergoeding voor senatoren. Volksvertegenwoordiger diende je net als dominee en onderwijzer te worden uit roeping. Daarbij paste soberheid. Geld verdienen deed je maar ervoor of erna.

Het was ook Bush die voorstelde om senatoren te verbieden om te zwaaien naar gasten op de tribune. Dat hoorde iemand op die positie simpelweg niet te doen. Hij had ook grote moeite met de echtscheidingen en affaires van collega's.

Prescott Bush was de 65 al even gepasseerd, toen hij de landspolitiek vaarwel zei. Ook daarna eiste de steile man dat zijn kleinkinderen hem aanspraken met 'senator'. Als opa maakte hij alleen al indruk door zijn forse postuur. George W. in zijn herinneringen over de man die zij 'Gampy' noemden: "Mijn grootvader was een reus van een man - één meter negentig, met een bulderende lach en een forse persoonlijkheid. Mijn grootvader kon streng zijn. In die tijd vond ik hem behoorlijk angstaanjagend." Later begon George W. ook de andere kanten van zijn grootvader te zien.

Prescott Bush maakte nog mee hoe zijn zoon in 1964 verloor in een race voor een plek in de Senaat, 1966 in het Congres werd gekozen en in 1970 de Amerikaanse ambassadeur bij de Verenigde Naties werd. Toen George H.W. zijn intrek nam in het Witte Huis was Prescott alweer jaren dood.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden