Sobere liedjes van Welch bieden troost

Pop
Gillian Welch. 7 november, Paradiso (Amsterdam) CD: 'The Harrow and the Harvest' (Acony Records)

In het midden van het Paradiso-podium lag veelzeggend een kleed van 2 bij 3 meter. Daarop een tafel met wat benodigdheden en twee muzikanten, die nimmer van dat eilandje weken. Gillian Welch, de zangeres met cowboylaarsjes en David Rawlings, de tengere man met oversized cowboyhoed, verzorgden maandag een verbluffend concert en hoorcollege ineen. Een avond lang gaven ze het uitverkochte Paradiso les in de essentie van alle popmuziek. Intens verbonden vertolkten ze ultieme liedjes die waarachtig uitgevoerd iedereen in de ziel raken.

Klein is fijn, soberheid biedt rijkdom, zo lijkt hun motto te luiden. Vanuit die gedachte putten deze Amerikaanse singer/songwriters sinds de jaren negentig uit de lange traditie van folk, country en bluegrass. Zichzelf begeleidend op gitaar en banjo herinneren hun songs gevoelsmatig en thematisch (verlies, ontworteling) aan de Amerikaanse crisis in de jaren dertig. Niet voor niets is Welch te horen op de soundtrack van 'O Brother Where Art Thou' (2003), de even vrolijke als trieste film-ode van de gebroeders Coen aan die armoedige jaren. Wellicht is dat de reden dat Welch' vijfde album 'The Harrow and the Harvest' dat na een stilte van acht jaar verscheen, nu als een herkenningstune is aangeslagen. Het biedt een toepasselijke soundtrack bij het ontredderd Europa van vandaag. Met kale instrumentatie, spaarzame noten en zonder overdubs creëren Welch en haar partner Rawlings liedjes vol troost en zingeving.

In Paradiso regen de open doekjes zich aaneen. Deels wegens de warme herkenning die het duo uitstraalde, deels door de humor waarmee ze zich profileerden. Het stemmen van de banjo gaf problemen: "Die past zich minder goed aan dan mensen plegen te doen", riep Welch. Haar excuus voor hun verlate terugkeer naar Paradiso leverde de schampere zaal-reactie "Schande" op. "Tja, we leven tenslotte op een grote planeet", antwoordde Welch snedig. Juist die wisselwerking met het publiek, twee zielen versus 1500 fans, verleende deze comeback een surplus.

Gillian Welch is van de zeldzame klasse waartoe ook Joni Mitchell en Alison Krauss behoren. Franje is hen vreemd, de directheid van een intieme huiskamer staat voorop. Vandaar dat kleed. Met Rawlings harmonieert Welch even loepzuiver als destijds The Everly Brothers en Emmylou Harris met Gram Parsons deden.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden