So What's Next

Jazz

Festival ****

Het is niet gewaagd om te stellen dat jazz zich op een breekpunt bevindt. Bij het geleidelijk verdwijnen van de oude garde melden zich verschillende gegadigden om het stokje over te nemen. Welke richting het dan op gaat? Het festival So What's Next dat dit jaar zijn tweede editie beleefde in Muziekgebouw Frits Philips Eindhoven, laat een aantal varianten zien. Daarbij moet worden aangetekend dat met dat nieuwe talent wel het hele muziekgebouw moet worden gevuld. Niet elke act op het affiche kan dan als aanstormend worden gekenschetst, maar bekendheid staat natuurlijk niet haaks op kwaliteit. De Frans-Libanese trompettist Ibrahim Maalouf is daarvan een goed voorbeeld. Als er iemand het afgelopen jaar is doorgebroken, is hij het. Zijn concerten verlopen volgens een inmiddels vertrouwd stramien, maar ze blijven indrukwekkend en integer.

Ook toetsenist Bugge Wesseltoft kun je bezwaarlijk een nieuw talent noemen. De Noor stond aan de wieg van een hip soort jazz dat veel invloeden uit dance in zich opnam. Zijn project met Henrik Schwarz en Dan Berglund klinkt op plaat wel sympathiek. Live bleek het vlees noch vis. Te statisch om op te dansen, te weinig spannend om een grote zaal geconcentreerd te laten luisteren.

Wat dat aangaat kwam de Zen-funk van Nik Bärtsch' nieuwe band Mobile beter uit de verf. Ook Bärtsch' muziek drijft op repetitieve ritmische patronen en plotselinge ontladingen, maar het spel van zijn vierkoppige band was beduidend subtieler en effectiever dan dat van de drie Scandinaviërs.

Een van de verrassendste namen op het programma was die van de Amerikaanse saxofonist James Brandon Lewis. Waar veel van de geboekte groepen hun heil zoeken in een combinatie van jazz met hedendaagse genres als dance, hiphop of r&b, keert Lewis terug naar de freejazz van de jaren zestig. De spiritualiteit en drive van Lewis lijken direct bij Albert Ayler en John Coltrane weggeplukt, maar zijn beheersing en vakmanschap doen eerder aan Branford Marsalis denken. Soms vervalt Lewis wat te opzichtig in herhaling. Zijn optreden was niettemin sterk.

De onbetwiste koning van het festival, al zat de zaal bij zijn optreden nog niet halfvol, was de Armeense toetsenist Tigran Hamasyan. Het tempo waarin hij zich ontwikkelt, is beangstigend. Met zijn trio vloog hij alle kanten uit, zonder een moment onbeheerst te klinken. Presentator Benjamin Herman kondigde hem aan met: 'je weet niet wat je hoort.' Daarvan was geen woord onwaar.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden