Snel afstuderen is de norm. Maar hoe moet het met de student die het liefst zo laat mogelijk aan een baan begint?

De eeuwige student hoort tegenwoordig niet meer te bestaan. Staatssecretaris Rutte doet zijn best steeds nieuwe restricties te verzinnen om studenten het luieren af te leren. Maar niet elke student staat aan het eind van zijn studie te springen om aan het werk te gaan.

,,Als je 22 bent, kun je nog niet fatsoenlijk functioneren op de arbeidsmarkt'', was het motto van student technische planologie Erik Regterschot. De overgang tussen een relaxt studentenleventje en een negen-tot-vijfkantoorbaan was hem iets te groot. Inmiddels is de student uit Groningen vier jaar verder en eindelijk serieus klaar voor een baan. Zeven jaar heeft hij er over gedaan, Regterschot is inmiddels 27. Niet dat hij zoveel moeite met zijn studie had, of alleen maar in zijn bed lag: ,,Ik legde alleen mijn prioriteiten anders.'' Toen hij na vier jaar -op zijn scriptie na- al zijn punten binnenhad, besloot hij zijn studietijd te rekken met extra keuzevakken. Eerst op de universiteit van Londen, daarna sleepte hij ook op zijn eigen faculteit voor een punt of dertig (oude punttoekenning ) aan vakken weg. Toen de voor hem interessante vakken daar opwaren, ging hij maar eens op de andere faculteiten kijken. Een vakje milieukunde bij Natuurkunde, een vakje stedenbouw bij Kunstgeschiedenis. Bijna elke faculteit zag hij van binnen en dat bracht nog eens bijna dertig punten op.

Zo was de planologiestudent ineens twee jaar verder. Toen besloot hij toch maar eens op stage te gaan. ,,Dat was halverwege 2000, of nee: 2001, in september of zo'', rekent hij. Dan verontschuldigend: ,,Dat is de ellende: door al die jaren studie raak ik zelf de tel kwijt.'' De stage liep goed, zijn scriptie was binnen een jaar klaar, ,,maar een echte drive om aan de bak te gaan, had ik toen nog steeds niet''.

Toch ging hij 'een beetje lafjes solliciteren', zoals hij het zelf noemt. Hij zette bij zijn eerste brieven behoorlijk hoog in: ,,Een aio-plaatsje bij de University of London en een aanmelding voor een Rijkstraineeship, maar spijtig genoeg zat het economische tij niet bepaald mee.'' En solliciteren is werken. Daar kwam Regterschot ook snel achter. Zijn eerste gesprekken had hij soms amper voorbereid: ,,Dan moest ik ter plekke nog sterke eigenschappen van mezelf verzinnen.''

De Groninger maakte zich niet zoveel zorgen, als er maar geld in het laatje kwam. Geen heel groot probleem. Hij moest zichzelf toch al twee jaar onderhouden door een bijbaan bij een callcenter, omdat hij geen studiefinanciering meer kreeg en niet wilde lenen. Verstandig, hij bespaarde zichzelf dankzij zijn werkzaamheden een studieschuld: ,,Alhoewel mijn pa ook wel het een en ander heeft bijgedragen.''

Het baantje bij het callcenter verkoos de afgestudeerd planoloog boven een gang naar het CWI: ,,Vooral omdat zo'n uitkering maar zeshonderd eurootjes oplevert; daar kan ik niet van leven.'' Vaak 's avonds de kroeg in, uit eten, een studentenvereniging, reisjes tussendoor... Al sinds zijn studententijd is hij gewend per maand aardig wat geld uit te geven: ,,Een maandje Costa Rica, weekendjes Dublin, Budapest en Praag.'' De frequentie van zijn avond-uren in de binnenstad is nauwelijks afgenomen sinds het binnenhalen van zijn bul. ,,Maar echt laat wordt het niet meer'', verzekert de ex-student. ,,Als ik om twee uur in mijn nest lig, is dat eigenlijk al te gek.''

Sinds afgelopen september is Regterschot serieus bezig met solliciteren. Na een dik half jaar in Athene te hebben gewoond, begon eenmaal terug in Groningen zijn animo voor een baan toch te groeien. ,,Zo druk als ik nou solliciteer, heb ik nog nooit gesolliciteerd. Ik zit op een gemiddelde van een gesprek per week.'' Dat levert in ieder geval sollicite-erervaring op. En wellicht een baan. ,,Hoogstwaarschijnlijk kan ik per januari bij een bureau in de Randstad beginnen'', zegt de planoloog. Maar daar honderd procent op vertrouwen kan hij nog niet. Werkelijk geloven doet hij het pas als hij het contract heeft getekend.

Dat het nog niet zo hard opschiet met de sollicitaties, wijt Regterschot niet aan zijn studievertraging. ,,Ik heb vakinhoudelijk de laatste jaren eigenlijk weinig gedaan en deed zeven jaar over mijn studie, maar mijn ervaring is dat daar bij sollicitaties nauwelijks naar gekeken wordt.'' Hij schrijft het meer toe aan zijn nog altijd kritische opstelling. ,,Ik roep altijd heel hard: ik wil niet voor de lagere overheid werken.''

Hij zou met zijn overheidsstudie bijvoorbeeld zo bij de gemeente aan de bak kunnen: ,,Maar een beetje tussen negen en kwart voor vijf bouwaanvragen toetsen, vervolgens je mail checken en dan naar huis, dat ligt me niet.''

Of zijn huidige inkomstenbron, administratieve klussen voor het uitzendbureau, daar zoveel van afwijkt, is echter nog maar de vraag. Op dit moment voert hij aanvragen in voor een zorginstelling. ,,Ik zit op dit moment tussen de huisvrouwen, een goeie MBO+ baan zeg maar.'' Frustrerend vindt hij dat niet: ,,Het is maar tijdelijk en heel flexibel.''

Wanneer Regterschot de kans kreeg het over te doen, zou hij de dingen dan anders aanpakken? Eigenlijk heeft de oud-student niet veel spijt. Hij heeft de afgelopen jaren een prima leventje geleid. Misschien zou hij een jaartje geld hebben geleend, om zo een jaar studie te winnen . ,,En ik had ook wel een half jaartje uit kunnen sparen door al meteen wat harder te solliciteren.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden