Sneijder begreep er geen bal van dat hij zich niet bij de selectie van Oranje hoefde te voegen.

De interland Nederland-Engeland behoort al weer vijf dagen tot het verleden, maar nog altijd spookt die wedstrijd door mijn hoofd. Althans, de meest besproken speler uit dat duel laat mij niet los. Clarence Seedorf. Hij was er bij in de Arena en dat verbaasde me zeer na alles wat Marco van Basten de laatste jaren over hem heeft gezegd. Vooral die ene opmerking van de bondscoach (’Seedorf is nog wel een grote naam, maar dat is iets anders dan een grote speler’), leek mij een even koele als definitieve afrekening met de crack van AC Milan.

Clarence Seedorf is een trotse jongen en dat maakt ook van zijn kant de comeback in Oranje bijna onbegrijpelijk. Clarence moet wel ontzettend graag voor Nederland willen spelen. Hij is door Van Basten zó systematisch weggezet, genegeerd en zelfs beledigd, dat het werkelijk een wonder is dat hij over dit alles is heengestapt. Voor Seedorf geldt blijkbaar maar één ding: nog eenmaal met het Nederlands elftal vlammen op een groot toernooi. Dat zouden overigens best nog meer toernooien kunnen worden, want aan zijn leeftijd ligt het niet. Het mag dan al weer twaalf jaar zijn geleden dat hij als tiener zijn eerste interland speelde, intussen is hij nog maar dertig jaar. Vrijwel nooit is hij geblesseerd en met zijn sterke lichaam kan hij normaal gesproken nog wel een jaar of vier mee.

Wie zal ooit de waarheid boven water halen inzake de terugkeer van Seedorf? Waar Van Bastens steun en toeverlaat Johan Cruijff heel vaak het woord ’logisch’ gebruikt, was vorige week bij de keuze van Van Basten voor Seedorf vrijwel niets logisch. Seedorf zat niet bij de voorselectie, hij zat niet bij de kleinere selectie, maar ineens werd hij toch nog opgeroepen en kwam hij meteen ook maar in de basis te staan. Als linkermiddenvelder, waardoor de voor die positie logische vervanger van eerste man Wesley Sneijder – Rafael van der Vaart – zich met zijn linkerbeen aan de rechterkant moest zien te redden. Op rechts had Van der Vaart nog nooit gespeeld. Seedorf is van nature trouwens rechts, maar hij stond dus links.

Daags voor Nederland-Engeland kreeg ik ’uit doorgaans goed ingelichte kringen’ de tip dat Sneijder stomverbaasd was dat hij zich niet bij de selectie hoefde te voegen. Sneijder was tegen PSV weliswaar licht geblesseerd geraakt, maar hij was beslist in staat om tegen Engeland in het veld te komen. Sneijder mocht echter thuis blijven, waardoor naast de afwezigheid van de (toen nog) aanstaande vader Robin van Persie, ook de tweede grote man voor de naaste toekomst van het Nederlands elftal ontbrak. Als Van Basten ergens géén probleem heeft in Oranje, dan is het links op het middenveld. Sneijder is een internationale ster in wording en Van der Vaart is niet veel minder. Maar ineens moest dus Seedorf meedoen, de man die ruim twee jaar lang niet goed genoeg meer was.

Mijn goede vriend en collega Chris van Nijnatten schreef twee dagen na Nederland-Engeland in het Algemeen Dagblad een column over de raadselachtige afwezigheid van Wesley Sneijder. Toen ik die column las, dacht ik meteen: Chris baseert zich zeer waarschijnlijk op dezelfde ’doorgaans goed ingelichte kringen’ als die ik hierboven aanhaal. Een dag later lag het volgens Chris toch weer anders, maar diezelfde dag kreeg ik uit de ’doorgaans goed ingelichte kringen’ te horen dat Sneijder er nog altijd geen bal van begreep.

Eén partij kan nu natuurlijk uitleggen hoe het werkelijk in elkaar zit. Die partij is Ajax. Ik vrees dat de terugkeer van Seedorf in een nog vreemder daglicht komt te staan wanneer de dokter van Ajax, de trainer van Ajax en Sneijder zelf bereid zijn het achterste van hun tong te laten zien.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden