Sneeuw is tijd

(\N)

In Nederland werd vanwege de sneeuw een spitsalarm afgekondigd om het verkeer in de ochtendspits meer te spreiden. Volkomen ondenkbaar in Irak. Toch hebben we ook sneeuw. Nu ligt het al in de hoogste bergen die de grens met Iran en Turkije vormen. Maar het gevaarlijkste op dit moment zijn de hevige regenbuien die af en toe vallen.

Een spitsalarm zal in Kurdistan nog wel een paar jaar op zich laten wachten. Er is nog nauwelijks een beleid wat te doen om de wegen berijdbaar te houden bij sneeuw. Ik herinner me een rit van Duhok naar Suleymania, waarbij het begon te sneeuwen. De chauffeur zweette peentjes, en had de rit het liefst afgebroken. Want Kurdistan heeft geen sneeuwschuivers of zoutstrooiers. Wat er op de weg valt, blijft liggen. Niemand die zich daar echt druk over maakt.

Dat is een mooi gezicht, maar ook gevaarlijk. Want niemand heeft sneeuwkettingen. Als je weet dat het zou kunnen gaan sneeuwen, ga je dus de weg niet op. Je stelt je reis, en dus je werk, maar gewoon uit tot de wegen weer schoon zijn. Dat kan je je in ons land van mobiliteit niet voorstellen. En Kurdistan heeft geen spoorwegen, dus een alternatief voor de auto is er niet.

En laten we het over vliegen maar niet hebben. Ik herinner me van afgelopen winter nog, dat vluchten tussen Amman en Irbil herhaaldelijk hinder hadden van de sneeuw. Ikzelf ben een dag gestrand, twee van mijn trainers moesten zelfs twee dagen in Amman blijven omdat het in Amman had gesneeuwd. Landen en opstrijgen is in Irak al een probleem bij hevige regenval, laat staan bij sneeuw. Dan stel je opnieuw je reis maar even uit.

Mensen zijn eraan gewend. Wie bijvoorbeeld naar Bagdad of Basra wil vliegen weet dat de tijd van vertrek flexibel is. Die vluchten vertrekken bijna zonder uitzondering met vele uren vertraging, soms zelfs een dag later. Ik weet van passagiers die al in hun hotel waren voor de nacht, om teruggeroepen te worden naar het vliegveld omdat het toestel alsnog vertrok.

In Nederland is tijd geld, en dus is er allerlei beleid om te zorgen dat we geen tijd verspillen. In Kurdistan geldt dat niet. Ik heb weken gewacht op de reparatie van mijn satellietschotel, als het internet het begeeft kan het dagen duren voor het is gerepareerd, en het toppunt is de officiele vergunning voor het mediacentrum, waar ik al acht maanden op wacht. En dat heeft niets te maken met sneeuw, maar wel met bureaucratie, en met een gebrek aan prioriteiten stellen.

Misschien dat het verandert als in Kurdistan tijd ook geld wordt. Voorlopig is het nog een land waar er tijd te over is en de mensen kampioenen zijn in rondhangen. Al is dat met de komst van de eerste winterkou wel minder zichtbaar geworden.

(Jörgen Caris, Trouw)
(\N)
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden