Snackbar op palen of culinair paradijs?

Op sommige dagen zit alles mee. Op de boulevard heb je alle ruimte om te parkeren, het strand is heerlijk leeg, vlaggen wapperen vrolijk in de wind. Een ding valt maar tegen: het regent. Pijpenstelen bezorgen de zee kippenvel een enkele meeuw trotseert het hemelwater, twee toeristen rennen van de vloedlijn terug naar de boulevard.

door Jeroen Thijssen

Dat is de situatie wanneer wij, twee geëmancipeerde pappa’s, met twee kindertjes in zomerkledij arriveren aan het strand. Zij houden de schepjes verlangend in de hand, en staren ons afwachtend aan. Nu gaan we zandkastelen bouwen, pappa’s. Wij staren bedroefd naar de schuimende zee. Het weer is wel heel snel omgeslagen. Wij zijn geëmancipeerd maar niet gek; zandkastelen bouw je als de zon schijnt en de geur van zonnebrand het strand domineert.

Weet je wat? We gaan eerst iets eten, hamburgers en ijsjes en zo, en dan zien we verder. Gehoorzaam bergen de kindertjes hun strandspullen weer op en volgen de vaders richting het strandpaviljoen verderop, dat stoer de storm doorstaat.

Groen zijn de muren van dit paviljoen, dat ’Noord’ heet, zeegroen noemen de mensen dat maar de zee is grijs vandaag. Binnen stralen verwarmingselementen behaaglijke warmte uit; het is rustig op de houten planken, langs de bar hangen wat mensen rond die kunstenaars zouden kunnen, maar het vooral willen zijn: net de verkeerde lange haren, net op de verkeerde manier nonchalant. Aan een paar tafeltjes verspreid zitten groepjes ouderen-met-geld; Noord heeft iets mondains.

Maar de bediening is heel aardig en heel gewoon.

’Willen jullie tekenen?’ is het eerste wat de juffrouw vraagt en zij draagt grote kleurplaten aan die als placemats functioneren; met een laatste verlangende blik naar buiten storten de kleintjes zich op de bijgeleverde kleurpotloden, en nemen de vaders de kaart ter hand.

Daar is niets mis mee. Noord doet het op z’n Italiaans. Onder ’I Primi’ staan de voorgerechten, behalve soep, want die valt onder ’Le Zuppe’. Pasta is internationaal, maar andere hoofdgerechten vallen onder ’I Secondi’ en de gast kan zijn maaltijd besluiten met ’Il Dolce’. Toch is Noord geen Italiaans restaurant. Tom Yam soep komt niet uit de laars, Terrine van eendenlever is niet specifiek Italiaans en Wentelteefjes zijn gewoon Hollands.

Buiten houdt het op met regenen, aan de horizon verschijnt zelfs een heel dun streepje licht; gelukkig zijn de kinderen druk bezig. Hen zullen we eerst eens van voedsel voorzien: hamburgers, want een Tarbotine met Vlaamse Friet en Caesar Salad krijgen we er toch niet in.

Onder de Primi staat een stoofschotel met slakken en chorizo, die wil ik wel. Het idee dat je slakken ook zonder kruidenboter kunt eten blijft me verbazen. En Noord serveert hen met hete, Spaanse worst, dat moet wat zijn. De andere pappa neemt genoegen met een vitello tonnato, het klassieke gerecht van rosé rundvlees met tonijnsaus. Als secondi besluiten wij tot ossobuco alla Milanese, gestoofde lamsschenkel, en tonijn met rosevalaardappeltjes met rozemarijn.

Handenwrijvend geven wij de kaart terug. Aan de einder breekt de zon steeds verder door; hopen dat de kok een beetje opschiet, de kleurplaat is bijna vol.

Daar arriveren, als eerste, de hamburgers. Enorm zijn ze, met alles erop en eraan. Grote bollen brood, gevuld met sla, een hamschijf van een hamburger, kaas, spek, ui, mayonaise, ketchup, je kunt het zo gek niet bedenken. Zonder nog naar hun tekenwerk te kijken storten de kinderen zich erop. Binnen een paar minuten is het bord leeg en liggen de placemats vol. Jammer van dat harde werk.

Dan arriveren onze voorgerechten. Mijn diepe bord is rood van tomatensaus met slakken, grove stukken courgette en wortel en schijven chorizo. Het smaakt krachtig, goed pikant door de gepeperde worst; zo gepeperd dat de slakken een beetje verdwijnen, jammer is dat. De vitello is subtiel; het botermalse rundvlees biedt in eerste instantie weinig weerstand tegen de prominente tonijnsmaak, maar komt dan toch krachtig op. Dan proef je, waarom het een klassiek gerecht is in Italië.

Helaas is dat andere klassieke gerecht, de ossobuco, net uitverkocht. De serveerster zegt het met een blos van schaamte. Jammer maar helaas, dan neem ik de lamskoteletten wel.

Op het strand komt een groepje mannen samen, niet jong meer maar nog niet oud, en begint met rauwe kreten een bal rond te trappen. De kindertjes zijn nog bezig met hun eten, ze tekenen nu met mayonaise op de kleurplaat.

Het duurt gelukkig even voor de hoofdgerechten komen, zodat de slakken kunnen zakken en ik de gelegenheid heb in te grijpen bij een mayonaisegevecht.

Achter ons strijkt een groepje veertigers neer met de meest modieuze zonnebrillen op die dit jaar te krijgen zijn; bij hen liggen aardappels niet alleen op het bord.

In de verte nadert de serveerster met onze hoofdgerechten, buiten bestrijkt het zonlicht inmiddels de kozijnen en onze tafel. Nee jongens, nu moeten wij even eten, maar jullie mogen wel naar buiten.

Dat geeft de rust om ook dit eten de waardering te geven die het verdient. De drie koks van Noord hebben een goede hand van koken. De couscous, meegeleverd met de lamskoteletten, is heel apart. Er zit wat komijn in, dat is lekker, maar vooral de structuur maakt het bijzonder: niet week en vochtig, zoals gewone couscous, maar korrelig en knapperig, heel apart en lekker.

De drie lamskoteletten zijn dubbel, omgeven door braadvocht en heerlijke pesto: duidelijk zelfgemaakt, van verse basilicum en grove stukjes parmezaanse kaas. Daar lust ik wel pap van. Ook de tonijn van de andere vader is om te zuigen zo mals, net rosé, net voldoende zout. Zijn rosevalaardappeltjes, met rozemarijn, wekken mijn afgunst. Gelukkig mag ik even proeven; zacht van binnen, knapperige korst, geurend van rozemarijn: als een dag in de zomer.

Buiten schijnt nu aardig de zon. De kindertjes komen binnen om ons naar het strand te lokken. Wij rekenen bijna tachtig euro af, drank inbegrepen, en wandelen achter ons kroost aan het strand op. De zon schijnt, de vlaggen wapperen, we staan geparkeerd op de boulevard. Op sommige dagen zit alles mee.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden