Smeets

Twee werelden, een (sport)land. De vrouwen handbalploeg speelt zich thans iedere avond op de buis in de kijker vanuit Oslo. Een prettig, bijna weldadig aandoende tevredenheid maakt zich van me meester als ik naar de 'vrouwen met een doel' kijk. Zonder dat de echte prijzen al verdeeld zijn, mag je (verheugd) zeggen dat Bert Bouwer zijn gelijk gekregen heeft.

Ik kan me niet heugen dat ik ooit in spanning naar een tv-samenvatting van een vrouweninterland heb zitten kijken: deze week gebeurde het. Fenomenale wedstrijd tegen de Tsjechen. Dat was topsport en dat kon je er, inclusief de waarschijnlijk voor de ploeg zeer ingrijpende blessure van speelster Ana Razdorov, vanaf scheppen.

De andere wereld. De mannen basketbalploeg. Stuntelig geploeter, drie verloren wedstrijden in even zovele wedstrijden en een coach die er helemaal niets van snapt en die blijft roepen dat hij met zijn ploeg nog wel een plaatsje zal vinden in de Europese top. Hoe schril steekt zijn vakkundigheid af bij die van Bouwer.

De basketballers spelen overal en nergens in Europa. Stuk voor stuk redelijk getalenteerde spelers die nooit in de Nederlandse competitie zijn uitgekomen. Wat hen aan Nederland bindt is een gezamenlijk paspoort en hun basketbaltaal. Eenmaal in Oranje zijn ze vreemden voor elkaar.

De bondscoach heeft weliswaar met stoere woorden geprobeerd duidelijk te maken dat het allemaal wel goed zal komen, maar de basketbal-verantwoordelijken zouden er goed aan doen het roer rigoureus om te gooien. Het triestmakende geschipper met spelers en coaches van de laatste jaren stelt niets voor, het toont slechts onvolwassenheid en vooral gebrek aan kennis van de internationale sport.

Wat de vrouwen van Bouwer hebben gedaan, verdient respect. Hun volgende stap zal een grote en belangrijke zijn. Nu moeten ze gaan uitwaaien over topploegen in Europa en voortdurend zware wedstrijden spelen. Als ze dan weer samenkomen in de prettige nestwarmte van Oranje worden ze beter en beter.

De basketballers zijn geestelijk nog lang niet toe aan zo'n reis. Zij spelen, als broodballers en doen, in een onbewaakt ogenblik, de nationale ploeg er 'eventjes' bij. Onder leiding dan ook nog van een coach die gebrek aan inzicht heeft.

Hoe verschillend de situaties zijn? Zet maar de verhalen van bijvoorbeeld Natasja Burgers en Geert Hammink tegenover elkaar. Beiden willen het beste met hun sport. De handbalster heeft gekozen voor de lange aanloop, van de basketballer hoorde ik dat hij bij zijn clubteam in Duitsland bijna een miljoen verdient.

Burgers en de meiden hebben zich overgegeven aan de blijkbaar enige weg die voor ploegen succes oplevert. Die weg is lang, zwaar en zit vol valkuilen. De handbalster staat nu op het WK en heeft daar jaren keihard voor gewerkt.

De basketballer Hammink kan met zijn collega's geen wedstrijd voor Oranje winnen, zelfs al is Zweden opponent. Achter hun fysieke inspanningen blijkt geen enkel idee te schuilen anders dan 'een wedstrijdje te spelen'.

De mannen van Gonnern haden voor hun laatste 'driedaagse' ook precies drie uur samen getraind. Het NOC-NSF doet er goed aan de basketbal-leiders te wijzen op hun denkfouten en eisen te stellen. Gonnern kan het best eens een uurtje met Bouwer gaan praten. Dan steekt ie heel veel op.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden