Smeets

Net in Atlanta aangekomen waar vanavond de eerste World Series-wedstrijd gespeeld zal worden. De Braves tegen de Yankees. Een mooier tableau kan een honkbalfan zich niet denken, Turner Field moet vanavond heilig zijn. Mijn eerste acties hebben te maken met het verkrijgen van kaarten. We zijn met z'n vieren en het is ons duidelijk dat we of in de rij moeten gaan liggen, of de zogenaamde Turner Ticketmaster onveilig moeten maken, of het Amerikaanse internet op moeten, want, zo zegt men, dáár zijn nog tickets te koop.

In de Atlanta Journal wordt me al duidelijk gemaakt dat er nog 2000 zitplaatsen zijn (100 dollar per stuk, gegarandeerde plaatsen) en dat er 3000 SRO-kaartjes de verkoop ingaan, hetgeen wil zeggen: Standing Room Only. Je bent dan wel in het stadion, maar je kan via een groot scherm de wedstrijd zien, zeg maar achter het verre veld. Oei.

Ik blader de sportsectie door: zeven pagina's (nu al) over de wedstrijd. Hoe zal dat in de weekend-kranten worden, die hebben hier toch al de dikte van het telefoonboek van Amsterdam.

Verrek, de Trashers spelen ook thuis, zie ik. De Trashers is de nieuwste (beter: jongste) ploeg in de National Hockey League. Hun thuishaven is Atlanta en de fans hier zijn werkelijk knettergek. Ook voor deze wedstrijd zijn nog maar een paar honderd kaartjes beschikbaar. De ijshockeyers beginnen om zeven uur, op een paar kilometer afstand spelen de honkballers een uur later. Ja, beide wedstrijden op tv, why not?

Soccer, ons voetbal om het zo maar duidelijk te maken, vindt plaats in Miami en Colorado. Bij de Major League Soccer zijn ze tot de play-offs gevorderd. Neen, geen tv-uitzendingen, alleen hoogtepunten, later op de avond.

Soccer is hier nog steeds een ondergeschoven kind, ondanks alle goede bedoelingen van enthousiastelingen en klei ne sponsoren. De vrouwen van de USA zijn wereldkampioen, maar wat zou dat. Soccer speelt men in parken, veelal Europeanen die hier werken. Geen scheids, geen netten in de doelen en een flink biertje na afloop. Aan de andere kant van het grasveld spelen Aziaten cricket: 's ochtends mensen uit India, 's middags uit Pakistan.

Ik snuffel door de kranten. USA Today brengt me tenminste de uitslagen van de Champions League. De plaatselijke krant heeft een boeiend overzicht dat 'international soccer' heet. De standen van de competities van Engeland, Duitsland, Italië en Spanje en een kort overzicht van Mexico en Zuid-Amerika. Geen letter over onze sterke eredivisie. Ho, wacht, Michael Mols wordt geroemd en zijn naam staat vet gedrukt. Dat verheugt me, maakt me bijna trots.

Maar dan zie ik het. De inleiding van weer een ander verhaaltje. Vertaald staat er: ,,De legendarische en vaak opstandige Johan Cruijff zegt dat hij met moeite naar Champions Lea gue-wedstrijden kijkt omdat ze 'gedecaffineerd' zijn''. Mijn eigen Johan zegt dat en het staat hier in de krant. 'Gedecaffineerde wedstrijden', wat een prachtig begrip! Ik snap hem volledig, ik begrijp wat hij bedoelt.

Ik ga straks eten en neem een koffie toe. Terwijl we over honkbal praten, zal ons de vraag gesteld woren of we straight of decaf willen. Ik heb nu al lol.

En, uuh, het zal vanavond wel de tv worden, vrees ik. Hoewel, nu hoor ik dat er kans is op vier kaartjes voor 500 dollar. Dat is duizend piek. Dat is niet decaf. Dat is pittig. Sterk zelfs.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden