Smaakmaker Festina wil ook de grootste prijs

MONTBELIARD - Met Telekom is Festina de onbetwiste smaakmaker van de 84e Ronde van Frankrijk. De door een Spaanse horlogefabrikant gesponsorde, in Andorra gevestigde en met een Franse licentie rondrijdende ploeg boekte in de persoon van de modale knecht Didier Rous de vierde ritzege. Maar voor die flauwekul stopt Miguel Rodriguez sinds 1990 niet jaarlijks 8,75 miljoen gulden in het wielrennen.

Rous, die begin dit seizoen van Gan overstapte naar Festina, staat als sfeermaker model voor de eenheid in de succesvolle formatie en rook, net als eergisteren zijn collega Neil Stephens, de kans voor één dag uit zijn knechtenrol te vallen. Hij kreeg de zegen van het peloton. Gisterochtend had zijn vrouw nog tegen hem gezegd dat hij één keer aan zichzelf moest denken. Hoe lief. Doch het zijn niet direct de sentimenten waarvoor Rodriguez op het hoofdkantoor in Barcelona directievergaderingen opschort. Hij wil meer, zelfs meer dan Richard Virenque hem biedt. De Fransman wordt zondag tweede in Parijs, verovert voor de vierde keer de bolletjestrui, maar in Catalonië is de grote baas allergisch voor de rode ballen op het witte shirt. Daarom contracteerde hij deze week buiten ploegleider Bruno Roussel om Alex Zülle. Rodriguez wil de Italiaanse markt veroveren en schuift de Zwitser daarom naar voren als pion in de Giro van 1998. Eerst het roze, daarna het geel; de grote Rodriguez ziet het helemaal voor zich.

Virenque zal zijn werkgever normaal gesproken nooit op zijn wenken kunnen bedienen. In deze Tour de France branden slechts de waakvlammetjes van de ijdele hoop. Elke dag denkt de beminnelijke Fransman wel een keer dat hij de nationale ronde misschien toch nog kan winnen. Zoals gisteren op de Grand Ballon, toen Ullrich even moest lossen - als zovaak in deze Grande boucle - maar toch weer bijkwam.

De Duitser blijft, in woord, een gebrek aan zelfvertrouwen uitstralen zodra de aanstaande Tourzege ter sprake komt. Hij is oprecht blij dat het er bijna opzit. Hij komt veel minder tot rust dan vorig jaar en moet veel meer handtekeningen uitdelen. Maar Rodriguez beseft dat Ullrich in het groeiproces meer meters heeft af te leggen dan Virenque en is daarom niet te beroerd een bommetje onder zijn ploeg te leggen. Roussel vreest dat het explosieve materiaal op zijn minst barsten in het hechte bolwerk veroorzaakt, doch legt zich gelaten bij het dictaat van de grote baas neer. “De sponsor beslist, niet ik.” Het is de vraag of Zülle, die de komende drie jaar veertien miljoen gulden gaat verdienen, de belofte wel in kan lossen. De Tour uitrijden is al niet zijn sterkste punt, laat staan hem winnen.

Investeringen

Het is de ronde van de 'nieten'. Dertien ploegen zitten nog op een etappezege te wachten - toch wel het minste dat voor de miljoeneninvestering moet terugkomen - alle officiële en officieuze klassementen zijn in handen van slechts twee formaties: Telekom en Festina. Wat heeft bijvoorbeeld de duurste van de 22 - Banesto met een budget van bijna zeventien miljoen - in de Ronde van Frankrijk te zoeken? Abraham Olano is er perfect in geslaagd geen enkele keer in beeld te komen. Binnen zijn ploeg trad niemand uit zijn schaduw. En Mapei, nummer twee in dat opzicht, met een huishouding van ruim veertien miljoen? Met de met een bidon smijtende Steels, een overdrevend aandoend Belgisch mediacircus rond Vandenbroucke en - bij wijze van lichtpunt - de verdienstelijk acterende Camenzind zit het met de naamsbekendheid vermoedelijk wel snor. Maar het boegbeeld in de klassiekers, Johan Museeuw, gooide gisteren de handdoek in de ring zonder dat bijna drie weken lang ook maar iemand diens regenboogtrui had opgemerkt. Vorig jaar had de wereldkampioen nog het fatsoen als 95e te eindigen, gisteren was een maagpijntje een mooi excuus om in Gistel de familiebanden weer eens aan te halen.

En dan Once, prestatief gezien het grootste drama in de Franse ronde. Jaar in, jaar uit kondigt de uitermate planmatig werkende Manolo Saiz aan de perfecte voorbereiding op een geslaagde Tour de France te hebben uitgedokterd, maar op 1995 na - toen Zülle als tweede finishte, Jalabert en Mauri eveneens ruim in de top tien belandden en er ook nog drie ritten werden gewonnen - moest de ploegleider telkenmale erkennen dat het avontuur in een echec was geëindigd. Hoe deerniswekkend is de actuele toestand bij de Organizacion Nacional de Ciegos Espanoles, de Spaanse loterij ten behoeve van blinden. Saiz bungelt ergens achter in de file in de vijftiende ploegleidersauto, Jalabert die gisteren aanvankelijk de strijdlust zelve was, is zijn 'beste' man in het algemeen klassement: 44e op 1.55 uur van Ullrich. Ter informatie: 'Jaja' had zich een plaats bij de beste tien toegedicht. Zülle is allang naar huis, de Spaanse hoop Extebarria (winnaar van de Ronde van de Toekomst in 1996) ook.

“Iedereen mag het echec in mijn schoenen schuiven”, zegt Saiz grootmoedig. “Het is mijn schuld dat de ploeg niet in goede doen is. De voorbereiding was op zich goed, alleen niet op het goede moment uitgevoerd.”

Blessure

Vorig jaar schreef Saiz zijn renners na de klassiekers vijf weken rust voor, nu mochten ze zes weken lang 'niets' doen. Jalabert, die in 1996 na een blessure in juni weer stevig aan de boom schudde, kreeg zelfs een verbod in de maand voor de Tour aansprekende resultaten te halen. Hij meldde zich af voor het Frans kampioenschap, zogenaamd omdat hij toch een eenling was. “Ze moeten honger naar de fiets krijgen”, zei Saiz voor de proloog in Rouen. “Dat realiseer je alleen maar op die manier. De Tour is zo zwaar dat de renners pas aan de voet van de Pyreneeën op hun sterkst dienen te zijn.” Die aanpak pakte verkeerd uit. De sleutelbeenbreuk van Zülle was ogenschijnlijk een lelijke streep door de rekening. De Zwitser werd nog wel klaargestoomd voor de ronde, maar binnen de ploeg kon hij op weinig collegiale steun rekenen. Het was opvallend, zo relaxed het er tijdens het avondeten aan toeging op de dag dat Zülle op het vliegtuig naar Zürich was gezet. “Alex is het hele jaar bezig geweest met andere ploegen, omdat zijn contract afliep”, zegt Saiz nu.

De vrolijkheid van die avond sloeg vrij snel daarna om in diepe treurnis. “De wilskracht is er wel”, zegt Jalabert, “maar de benen werken niet mee.” Vorig jaar dacht Saiz een tactiek te hebben ontwikkeld om de aftakelende Indurain in diens achilleshiel te treffen. “Dat was fout geredeneerd”, zegt hij. “We geloofden er in, ondanks het feit dat de dood van Rojas (die kort voor de Tour de France verongelukte - red) een enorme klap was. We putten er geen inspiratie uit om ter ere van hem een goede ronde te rijden. Achteraf waren we allemaal lam geslagen.” Once, vrij recent ook nog de werkgever van Breukink, Bruyneel en Jonker, gaat onder druk van de sponsor en de media een Spaans georiënteerde ploeg formeren. “We zoeken voor Zülle geen buitenlandse vedette”, zegt Saiz. “Hij en Jalabert waren overigens geen toppers toen ze bij Once kwamen. In Spanje wordt de denkfout gemaakt dat ieder nieuw talent een tweede Indurain is. Terwijl er van zo'n grote kampioen niet gelijktijdig twee in één land rondlopen. Renners kopen is gemakkelijk, ze vormen tot toppers des te moeilijker. Dat laatste is mijn werkwijze. Trouwens, ik heb ook geen keus. Van alle grote ploegen zijn wij veruit de kleinste.”

Dat laatste is in ieder geval bezijden de waarheid. Van de 22 Tourploegen is Once met een budget van 12,6 miljoen de op twee na duurste. Groter dus dan Telekom (ruim 10 miljoen) en Festina (8,75 miljoen). Rodriguez heeft op dat punt overigens een inhaalslag aangekondigd. Als zakenman gaat hij er simpelweg vanuit dat succes gewoon te koop is.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden