Slootjesdag ontsluit de verborgen wereld onder water

Slootjesdag in Helmond.Beeld Merlin Daleman

Jeugdleden van natuurclub IVN trokken er zaterdag op uit om zoveel mogelijk beestjes uit het water te halen. 'Ach, hij is dood.' 'Nee, hij is levend en weggevlogen.'

In juni krioelt het in slootjes, poeltjes en vijvers van het leven. Dus legde natuurclub IVN dit weekend overal in Nederland schepnetjes klaar, zodat kinderen die verborgen wereld konden ontdekken. Slootjesdag!

"Ach, hij is dood", zegt Laura (11). Ze kijkt verdrietig naar het bruine levenloze ding dat op haar vochtige hand ligt. Maar Maria Nijssen heeft goed nieuws. "Nee, hij is levend en weggevlogen. Dat is de lege huid van een glazenmaker, een groene of een blauwe, dat weet ik niet. Zijn laatste vervelling. Die kun je drogen en bewaren."

Dat is helemaal in Laura's straatje, zegt haar moeder Marion tevreden. Laura wil niets liever dan een natuurverzameling opbouwen. En ze mikt hoog. "Haar grootste wens is een krokodillenschedel."

Aan de rand van een stenige jarenzestigwijk in Helmond ligt natuurtuin De Robbert. Een natte tuin, die 's winters soms weken onder water staat en zelfs in droge zomers nog drassig blijft. Op de houten brug over het eerste grote water in De Robbert staan zaterdagochtend zes witte plastic bakken. Daarin van alles wat de vijftien tot twintig kinderen - soms komt er eentje bij, dan gaat er eentje weg - naar boven scheppen: slootwater, kroos en heel veel beestjes.

Beeld Merlin Daleman

Liefde voor de natuur

Wel weinig kikkervisjes dit jaar, valt Maria Nijssen (61) op, die de ochtend én de IVN jeugdclub in Helmond leidt. Maar ze knoopt daar niet meteen een alarmistische klimaatveranderingsboodschap aan vast. "Vorig jaar waren we twee weken eerder. Daar kan het hem ook in zitten."

Levi (4) vindt de volwassen kikkers, die een stukje van de brug vandaan tussen de waterplanten zitten te kwaken heel interessant. "Wat voor geluid maken die kikkers?", vraagt Maria hem. En ze produceert een diep keelgeluid dat dicht bij dat van de kikkers in de buurt komt. "Kwak kwak", antwoordt Levi.

Levi is met zijn opa en oma. Zelf houden die heel erg van buitenzijn, maar bij hun kleinzoon zien ze een liefde voor de natuur die hij niet van hen heeft. "Ik zeg wel eens dat ik in een volgend leven terug wil komen als vlinder", zegt oma Joke. Maar dat was het dan wel.

Levi heeft echt iets met insecten en andere beestjes. Heel trots is hij als hij een zwart salamandertje met oranje buik vangt. Oma pakt haar mobieltje en zet hem op de foto. Levi is een makkelijk kind, zegt ze. Een allemansvriendje, ook in De Robbert heeft hij zo contact met andere kinderen. En de natuur is niet zijn enige interesse. "Morgen gaan we naar de truckersday in Stiphout. Allemaal grote vrachtwagens. Vindt-ie ook prachtig."

Dat ligt voor Laura toch anders, zeggen moeder Marion en vader Victor. Die heeft op de scouting gezeten, ballet gedaan, maar de IVN-jeugdclub is haar ware. "Ze heeft altijd een zwart heuptasje om met daarin een plastic vlinder die ze gekregen heeft met toen ze met de IVN naar de vlindertuin gingen. "Laat 'm eens zien, Laura", zegt haar moeder. "Ze geeft al haar dieren namen." De vlinder heet Fladderie.

Afval zoeken

Een bescheiden 30 euro contributie betalen de ongeveer vijftien IVN-jeugdleden in Helmond, vertelt Christa van Griensven (55). Ze is een collega van Maria - beiden werken met dak- en thuislozen - en medeleidster van de jeugdclub. "Twee maal per jaar halen gaan we erop uit om afval uit de natuur te halen. De kinderen vinden de raarste dingen. Laatst lag er een konijnenhok in een sloot." De gemeente betaalt ze daar 100 euro voor, vandaar dat die contributie zo laag kan zijn.

De leden zijn tussen de zes en de twaalf. Daarna verliezen ze de interesse. Maria: "Misschien komen ze nog als ze in de brugklas zitten, maar dan is het af." Voor pubers geen schepnetjes.

Laura ondertussen, heeft met Jordi (10) een emmer aan een lang touw gebonden. Jordi zwaait hem de waterplanten in en haalt de buit binnen. Ze schreeuwen het uit. "Jaaaa! We hebben er een! Wat een joekel!" Laura pakt een dikke groene kikker uit de emmer. Die glipt meteen uit haar handen. "Pak 'm, pak 'm!", roepen de kinderen. "Voorzichtig, voorzichtig!" manen de volwassenen.

Eenmaal weer gevangen, gaat ook de kikker op de foto. "Ik noem hem Strompeltje", zegt Laura. "Nu laten we hem weer los", zegt Maria. "We moeten ook een beetje aan de dieren denken." En Strompeltje plonst het water in.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden