Review

Slimme standwerker laat magie verdwijnen

Aan de kassa van het Carrétheater verdrongen zich vrijdagavond fans uit Italië, Ierland en Zweden. Dat zijn delanden die zijn uitgesloten van de eerste toernee van Tom Waits in vijf jaar. Concerten van deze Amerikaanse loner zijn even zeldzaam als het bezoek van een dwaalgast. Zodoende had de website van Carré een dag plat gelegen wegens 900.000 hits. Binnen een kwartier waren de kaartjes à 100 euro weggevlogen. Met gemak had hij de Arena kunnen vullen. Het tekent de man dat hij voor die intieme avonden in dit pluche theater koos.

Geheel in overeenstemming met zijn oeuvre - buiten striemden herfstige buien - opende Waits met 'Make it rain', afkomstig van zijn laatste album 'Real gone'. De plaat markeert een koerswijziging. Voorheen verbond Waits zijn groggy stem aan een cabaretsque cocktail van wals, blues, rock en vaudeville waarin de piano een hoofdrol vervulde. Vandaag leunen zijn liedjes minder op meerduidige melodietjes en meer op eenduidige 'grooves'. Dat alles op de rudimentaire gitaarflarden van Marc Ribot, de plukkende bas van Larry Taylor en de schots en scheve ritmes waarmee Brian Mantia de teksten ondersteunde.

Zijn desolate deuntjes bezitten niet meer de geur van goot en nachtclub, zoals in een schilderij van Hopper. Het is eerder de vervreemdende sfeer van fotograaf Teun Hocks, die een zoekende ziel situeert in een absurde omgeving. Op zijn best klonk Waits in de lang uitgesponnen versie van 'Sins of the father', een sidderende litanie die overvloeide in de gospel 'Wade in the water'. Op zulke momenten ontpopte Waits zich als een bezwerende prediker die zichzelf in trance zong. Soms hoorde je de incarnatie van Captain Beefheart, zoals in het hoekig stompende 'Metropolitan glide'. Waits' unieke strot kan nog steeds schuren als die van een negroide blues shouter, maar ook weemoedig uit de hjoek komen in 'House where nobody lives'.

In vergelijking met vorige concerten (Concertgebouw Amsterdam in '85 en Congresgebouw Den Haag ('99) is de magie van Waits licht tanende. De zinsbegoocheling van weleer maakte plaats voor een degelijk optreden dat zweemde naar 'Waits speelt Waits'. In dat kreukelpak met bijbehorend verfomfaaid hoedje, oogde hij wederom als de slimme standwerker, die je met geestige intermezzi op het verkeerde been zette. Maar het fluitconcert dat na twee uur opklonk, verried een niet ingeloste belofte.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden