Slapen op de toendra

KOOS DIJKSTERHUIS

Gisteravond was ik bij de première van 'Nooit meer slapen', de verfilming van een van de mooiste Nederlandse romans die ik ken. Op het moment dat ik dit schrijf, heb ik de film nog niet gezien. Misschien kom ik er later op terug. Ik heb er alle vertrouwen in, gezien de regisseur Boudewijn Koole, wiens kinderfilm 'Kauwboy' mij tot tranen toe ontroerde.

Het boek heb ik twee keer gelezen. Eén keer in de woestijn van Iran en één keer op de toendra van Noord-Groenland. De laatste locatie was passender voor het verhaal, dat zich in Lapland afspeelt. Ik herinner me dat ik uit het vliegtuigje dat me terugbracht, kogelronde meertjes smeltwater zag. En dat ik me afvroeg of dat volgelopen meteoriet-inslagen konden zijn.

Op Groenland liepen we tien uur per dag door zwaar terrein. Net als de held uit 'Nooit meer slapen' hadden we soms om twee uur 's nachts het idee dat het namiddag was, werden we tot bloedens toe opgezogen door muggen en haalden we natte voeten. We ploeterden soms urenlang door modder en sneeuw.

Overigens sliep ik daar prima. Het buiten lopen was ongetwijfeld bevorderlijk voor de slaap. Het ontbreken van media waarschijnlijk eveneens. Telefoons hadden er geen bereik, er was geen internet, niks.

Tegen de middernachtzon deed ik een gordijn dicht. Bovendien sloot ik mijn ogen. Ik kan ook wakker blijven als de zon ondergaat, dus waarom zou ik niet kunnen slapen bij avondlicht? Sterker nog: ik slaap 's zomers beter op de arctische toendra dan 's winters thuis. De titel 'Nooit meer slapen' is weliswaar perfect, maar zelf herken ik me meer in het onzekere voortmodderen van de hoofdpersoon.

undefined

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden