Slapeloze nachten in Muides sur Loire

Mijn vrouw heeft het voor elkaar. We gaan kamperen in de Loirestreek. Volgens haar hoef ik niets meer te doen.

De tent staat er al en de kinderen maken op zo’n camping vanzelf vriendjes. De lieftallige medewerkster van het reisbureau verzekert mij dat deze camping vooral bezocht wordt door Engelsen. Ook in vakantietijden houden die de privacy in ere. Ik ga overstag.

We arriveren bij onze kant-en-klare tent nabij Amboise. In mijn ooghoeken zie ik een man reikhalzend naar ons uitkijken. Even later zitten wij aan de goedkope wijn bij onze Hollandse achterburen. Nog geen half uur daar en weg is alle privacy. Hun kind hoest. Pas als ik mijn tent opzoek, kom ik tot mijzelf. Maar niet voor lang. Ik word uit de slaap gehouden door het blaffende kind dat ook nog moet overgeven. De volgende dag horen wij hun relaas. “Ons meisje was al ziek maar wij wilden dit jaar sowieso vakantie vieren”. Een heroïsche beslissing dus! Foeterend op onze achterburen probeer ik die avond de slaap te vatten: “Wie neemt nu een ziek kind mee op vakantie?”

‘s Nachts tref ik de achterbuurman bij het toilet. Eindelijk, hij gaat met dat arme kind naar een Franse arts. “Als de dokter zegt dat we naar huis moeten, dan nemen wij onze verantwoordelijkheid!”. Ik kijk beduusd en denk: “Mooie vader ben jij, je had je verantwoordelijkheid al in Nederland moeten nemen!” Na het doktersbezoek komt hij mij opgewekt tegemoet. “Wij hoeven niet naar huis! De dokter heeft slechts penicilline voorgeschreven”. Hij weet dan nog niet dat alle Franse dokters dit doen bij onverstaanbare Nederlanders. Dankzij dit Franse advies gaan wij met zijn allen de derde slapeloze nacht in.

De volgende ochtend reageer ik steeds kribbiger naar onze achterburen. Mijn vrouw houdt haar fatsoen en activeert mijn sociale functie. Samen met de achterburen gaan we naar het zwembad van de camping. Nauwelijks liggen we erin of het zieke meisje geeft weer over. Het troebele goedje drijft op het water. De achterburen vinden het niet nodig de badmeester in te lichten zodat hij op zijn minst met een netje het troebele goedje uit het water kan vissen. Die vakantie zet ik geen stap meer in het zwembad van de camping.

Dan komt mijn vrouw met een geweldig idee. Zij stelt voor op diezelfde camping een caravan te huren. Toch nog een week rust! Maar niet voor lang. Een dag later treft zij onze voormalige achterburen. “We hebben de campingbaas verzocht de caravan naast jullie te huren‿dat leek ons beter voor ons kind”. Gezellig!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden