Skaten op slagroom

Het leek zo'n leuk plan. De skate- en skeelerkalender groeit met het seizoen. Elk weekend kun je wel ergens in Nederland terecht voor de een of andere toertocht. Maar wat gebeurt er met al die ingenieuze routes? Doorgaans heeft de plaatselijke schaatsclub ze uitgezet, behalve van ijs weet die tegenwoordig ook alles van asfalt.

RUUD VAN HAASTRECHT

Na wat gespeur op het web kiezen we voor de toertocht van de Edese ijsvereniging. Welgemoed tuffen we op een warme augustuszaterdag richting De Hoge Veluwe. Maar al bij het in ontvangst nemen van de kaart blijkt het probleem. De route leidt kilometerslang over drukke provinciale wegen zonder fietspad. Tijdens een toertocht is dat geen probleem. Er rijdt nog nét geen man met een rode vlag voor de skaters en skeelers uit, zoals bij de eerste spoorlijn tussen Amsterdam en Haarlem in achttienhonderdzoveel. Maar de politie en dranghekken zijn alomtegenwoordig om de wheelers te beschermen tegen het dodelijke blik.

Met de kaart uitgespreid op de hete autokap bespreken we wat te doen. Misschien biedt de plaatselijke VVV nog een aardige sluiproute, bedenken we. In de drukke Molenstraat gaat de een Spa en ansichten inslaan, terwijl de ander het toeristenbureau induikt. Maar helaas, de N310 valt niet te omzeilen. Het is een lelijke streep door de rekening. Want voor het alternatief van de VVV, het parcours Ede-Wageningen van 25 kilometer, halen we de neus op. Deze dag zijn we begonnen dromend van grootse en meeslepende daden. We leggen ons niet zomaar neer bij de feiten. Wie weet valt de drukte en het gevaar mee op de Veluwse doorgangsroutes. Op een parkeerplaats aan de rand doen we de skates aan en tackelen een vakantievierend stel babyboomers voor het nemen van een foto. Als bewijs. Waar we uiteindelijk uitkomen, weten we niet. Maar gestart zijn we in elk geval!

We rijden het dorp weer uit, richting Arnhem en parkeren direct links in een zijweg. We kiezen voor het fietspad links van de N224, dat even verderop de Verlengde Arnhemseweg blijkt te heten. Al na een paar honderd meter weten we het, dit is skaten op slagroom. Dit is topasfalt dat op kan tegen de beste skateroutes. In no time zoeven we tot vlakbij Arnhem. Daar buigen zowel de VVV-route als de ijsvereniging linksaf. Hier is het asfalt iets minder, maar nog altijd prima voor wieltjes. Ach, kon dit maar de hele route zo duren... Het enige minpuntje is dat de prima fietspaden hardnekkig serieuze autowegen blijven volgen. Als je je voor het autogeraas afsluit, heb je echter nergens last van. Aan de rand van De Hoge Veluwe worden we ruw in onze soepele cadans gestoord. Rechtdoor kan niet, rechtsaf gaapt de autoroute van de N311 en linksaf is de laffe VVV-route rechttoe rechtaan naar Otterlo. Prima voor de gemiddelde skatetoerist, maar niet voor de geoefende fitness-skater. We maken halt langs de weg en turven het aantal auto's dat passeert. Zelfs op een luie vakantiezaterdagmiddag zijn het er te veel om leuk te kunnen skaten.

Otterlo dus, door de bossen, maar wel langs de provinciale weg. Het asfalt blijft perfect. In Otterlo mijden we de gele plastic stoeltjes op de dorpskruising en rollen eventjes rechtsaf naar de rieten stoelen op het terras van Kruller. De Veluwse appeltaart smaakt goed. Aan het tafeltje zetten we de terugtocht uit. De VVV-route Otterlo en ommelanden bewijst daarbij goede diensten. Schapenpaadjes en fietspaden voeren door de weilanden. Het asfalt is niet top, maar het is goed te doen. En het uitzicht vergoedt alles. De enige tegenliggers zijn vuttende echtparen op de fiets, die wat narrig de breedzwierende skaters nakijken. Het toerisme op de Hoge Veluwe kan wel wat verjonging gebruiken.

Na de plattelandsomzwervingen keren we back on track, op de ventweg rechts en later links van de Apeldoornse weg. De kwaliteit van het asfalt gaat, maar houdt niet over. En zo inspirerend is de brede asfaltplak van de N304 waar we op uitkijken nou ook weer niet.

Maar de apotheose maakt alles goed. Je kunt hier helemaal aan het einde links - dan moet je wel de borden 'verboden toegang' negeren en oppassen voor tegenliggers - terug naar de auto. Maar wij steken de weg weer over, gaan naar links en rijden regelrecht het centrum van Ede in, via een spectaculaire tunnel afdaling. In de late zon zitten de terrasjes aan de Molenstraat tjokvol. Het ruikt er naar patat en kroket. Het is raar maar waar. Zelfs op zaterdag ademt het Amerikaans opgezette Middletown nog de verveling van een landerige zondagnamiddag. Maar de skateroute Ede-Otterlo-Ede bombarderen we tot toerklassieker.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden