Reportage

Sirenes, megafoons: de inwoners van deze Roermondse wijk moeten nú weg

Buurtgenoten werken samen bij het vullen van zandzakken. Beeld Trouw
Buurtgenoten werken samen bij het vullen van zandzakken.Beeld Trouw

Zo'n 550 inwoners van van de Roermondse wijk Hambeek moeten hun huis eerder dan verwacht verlaten. Met zandzakken probeerden de inwoners hun huizen zo goed mogelijk te beschermen tegen het dreigende water.

Met man en macht bewaakt de 70-jarige Jos van Zeeland de poorten van het Roermondse Hambeek. Normaal is Hambeek een rustige wijk, maar nu is het gebied een crisiszone. De gemeente wil geen pottenkijkers, nu zeker 550 woningen van de wijk geëvacueerd moeten worden door het snel stijgende water. Langs Van Zeeland rennen Hambekers gehaast met kruiwagens vol zandzakken naar beneden.

Donderdagavond is de sfeer nog gemengd in de Roermondse parkwijk met losstaande huizen en brede straten. Gepantserde ME-busjes sjezen door de wijk, politieagenten kloppen op iedere deur om te vragen of men het huis wil verlaten, terwijl een hardloper nonchalant langs rent. Maar vanochtend is het anders. Vanaf 6 uur is de de politie begonnen met het wekken van mensen met sirenes en megafoons. Het waterpeil stijgt sneller dan verwacht. Om 7 uur moet iedereen weg zijn.

Hoe dichter bij het water, hoe hoger de spanning. Een politiecommandant uit de gemeente Den Haag wijst naar een kaart van de wijk, verdeeld in vier vakjes. “In het hoogste gebied, waar wij zitten, daar denken vooral de ouderen: wij zijn wel wat gewend. Zij hebben de overstromingen in 1993 en 1995 ook meegemaakt. Hen moeten we echt overtuigen om weg te gaan. Maar bij het water, daar is de paniek groot.”

Zandzakken

Donderdagavond sjouwen buurtgenoten nog met man en macht zandzakken naar hun keurige stenen opritten. Hun deuren, garages en ramen zijn bedekt met witte zandzakken, zo hoog mogelijke stapels. Alleen al in deze straat zijn 1300 zandzakken geleverd, 900 hebben de buren er gezamenlijk gevuld. “Het verbroedert wel hè’, zegt Jos Reulen, die in kaplaarzen twee zakken met een karretje vooruit duwt. De buurvrouw zingt liedjes terwijl ze een zak sjouwt. “Iedereen praat met elkaar, veel meer dan we de afgelopen tijd hebben gedaan”, merkt zijn buurtgenoot Ruud Botman in zijn groene regenjas. “Dat heb je in een crisis.”

Een man met een rood petje en pretoogjes roept in dialect naar de verslaggever: “Zeg, help je ook niet even mee met sjouwen?”

Honderd meter tot de voortuin

Ondanks de inzet van zijn buurtgenoten is Reulen er niet gerust op. Zo’n honderd meter hoeft het water slechts af te leggen, voordat het linea recta zijn voortuin instroomt. “Ik woon hier al jaren, heb de overstromingen in ’93 en ’95 meegemaakt. Maar dit is de eerste keer dat we écht moeten evacueren.” Hij is onrustig. “Straks ligt je huis vol slib. Ik heb mijn meubels naar boven gehaald.” Achter hem tilt zijn buurman de ijskast naar boven.

Aan de rand van Hambeek sjouwen zo’n twintig kinderen van rond de tien een zware rubberboot een verhuiswagen in. Het zijn de Brugse zeescouts, maar hun kamp aan de Limburgse Maas is ten einde. De kinderen hebben deze week veel geleerd over water, benadrukt leider Pieter-Jan de Wit. Maar zelfs voor de waterratten van de Brugse Zeescouts is deze waterstroming te veel. Achter hen heeft de Maas haar oevers al overschreden.

Anouk Schatorjé en haar moeder Yvette Montulet beschermen hun huis met zandzakken. Beeld Trouw
Anouk Schatorjé en haar moeder Yvette Montulet beschermen hun huis met zandzakken.Beeld Trouw

Tijd voor vertrek

Aan het einde van de avond rijdt auto na auto weg uit de wijk, op weg naar een veiliger oord, hoger gelegen, verder bij het water vandaan. Wie goed luistert, hoort nog: ‘Vergeet je de TV niet uit te zetten?’ Om de hoek blaft hond Mila naar Anouk Schatorjé, harder dan hij in tijden heeft gedaan. “Het lijkt alsof hij voelt dat er iets aan de hand is”, lacht ze. Samen met haar moeder heeft ze haar spullen naar boven gesjouwd, ze vertrekken straks nog. Gelukkig mag ook Mila mee. “En kat Buddy ook. Die wil je toch niet jankend achterlaten, als het water de straat inloopt.”

Eigenlijk zou Jos Reulen naar zijn broer gaan, die aan de andere kant van de rivier woont, net een stukje hoger. “Maar nu wordt dat gebied ook geëvacueerd”, fronst hij. Waar hij dan naartoe, gaat, weet hij nog niet. “Anders ga ik maar een stukje wandelen, langs de rivier, tot het water weer gezakt is”, grapt hij. Hij zal nog wel even bezig zijn.

Lees ook:

De idylle is ver te zoeken langs de Limburgse rivieren. ‘Als dit klimaatverandering is, hou ik mijn hart vast’

De extreme wateroverlast zorgt voor veel leed in Zuid-Limburg. Rivieren en kabbelende beekjes zijn veranderd in wildwaterbanen. ‘Dit is zo extreem.’

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden