Reportage

Sinds de aanslagen in Frankrijk loopt het storm bij de Nationale Garde

Beeld Matthieu RONDEL

Het Frankrijk dat morgen naar de stembus gaat, is een verdeeld en angstig land. Er is vrees voor nieuwe terreur, immigratie en globalisering. Dat drijft veel kiezers naar radicale kandidaten. Maar het leidt ook tot verbinding, van burgers die samen hun land willen verdedigen.

"Ja majoor!", klinkt het uit tientallen kelen. Op het sportterrein van het Lycée Saint-Exupéry in Blagnac bij Toulouse staan rekruten strak in het gelid. De dag is vroeg begonnen, met om 6:00 het hijsen van de nationale driekleur en het zingen van de Marseillaise. Nu krijgt iedereen toestemming af te marcheren richting kantine voor de lunch.

Ze zijn er nog maar een paar dagen, de deelnemers aan deze militaire training van de gendarmerie. "Bij sommigen zou je denken dat ze nooit anders hebben gedaan", zegt Bernard Blondeau, stagedirecteur, enthousiast. "We hebben vanmorgen wel een paar afvallers, maar dat hou je toch altijd. Eentje kon het fysiek niet aan, de ander had psychische problemen. We zijn nu in totaal met 106 personen."

De cursisten verblijven twee weken in het schoolgebouw dat gedurende schoolvakanties verandert in een kazerne. Ze zijn 18 tot 36 jaar, bijna evenveel vrouwen als mannen. Ze zijn straks, naast hun baan of studie, inzetbaar bij de bewaking van bijvoorbeeld evenementen - van buurtfeesten tot de Tour de France - of surveillance op de weg.

Allemaal gaven ze gehoor aan een oproep van president François Hollande na de aanslagen op het tijdschrift Charlie Hebdo en popzaal Bataclan in 2015 om zich te melden bij de Nationale Garde. De Nationale Garde is een nieuwe paraplu-organisatie voor reservisten bij de landmacht, de gendarmerie en de Police Nationale, de rijkspolitie.

Tekst loopt door onder afbeelding

Aspirant-reservisten worden twee weken lang getraind. Gedurende die tijd verblijven ze samen op de gelegenheidskazerne, in dit geval een school. Beeld Matthieu RONDEL

 Grote belangstelling

Het lijkt een aardig succes te worden. In 2018 moeten er 80.000 reservisten zijn en dat doel lijkt eenvoudig te worden gehaald. Voor de aanslagen waren er 65.000. "In Toulouse hebben we driehonderd mensen op een wachtlijst staan", vertelt Blondeau bij de maaltijd met vlees of vis, gratin dauphinois en worteltjes. "Die kunnen wij voorlopig niet blij maken."

"Door de grote belangstelling zouden we selectiever kunnen zijn", zegt kapitein Laurent Duyck, die militaire kennis onderwijst. "Er zijn er nu bij die duidelijk het niveau niet hebben. Als ik vraag: 'ik zit de ministerraad voor, ik kondig wetten af en ik ben de opperbevelhebber van de strijdkrachten, rara wie ben ik?' dan zie ik aardig wat mensen glazig kijken."

Veel tijd voor het eten is er niet, het programma is vol. In de middag wacht theorie, zoals een les verkeersveiligheid, het 'overmeesteren van gewelddadige personen' en radiocommunicatie. En voor wie het eerder op de dag heeft gemist: laden en ontladen van een vuurwapen.

'Nuttig zijn', antwoorden veel aspirant-reservisten op de vraag wat hun motivatie is. "Ik wil iets doen voor Frankrijk", zegt vrachtwagenchauffeur Gaëtan Roche (26) terwijl hij de - niet echte - patronen uit zijn pistool haalt. "Het mooie hier vind ik dat iedereen in hetzelfde schuitje zit. Je bent alle maal gelijk, wat je achtergrond of geloof ook is."

De instructeurs maken duidelijk dat voor alles maar één manier is. De vinger hou je nooit om de trekker, maar altijd langs de loop. En wanneer gebruik je een wapenstok, traangas, een riotgun, een stroomstootwapen en wanneer trek je je pistool?

Machteloze gevoel

Géraldine Chalan (38) is blij dat ze iets kan doen voor het collectief. Chalan, kapster met een eigen salon, is niet erg groot, maar voor reservisten geldt geen minimale lengte. Bovendien is de maximumleeftijd verhoogd naar 40 jaar. De aanslagen waren voor de Française 'heel erg duidelijk' de reden om zich te melden. "Ik denk dat dit voor bijna iedereen geldt hier. Ik had genoeg van het machteloze gevoel, het idee dat wij niet meer in ons eigen land leven door de dreiging die er is." Van de Marseillaise 's ochtends en de vlag krijgt zij kippenvel. Om haar heen wordt instemmend geknikt.

Abdelmajid Mesri, student ruimtevaarttechniek, is de enige moslim in het gezelschap. "Ik ben hier niet gekomen om mij te excuseren of iets goed te maken", zegt Mesri (20). "Want ik heb niets met terroristen te maken. Maar ik wil wel laten zien dat wij één kunnen zijn, dat wij kunnen en moeten bijdragen aan de verdediging van het land."

"Veel mensen gaan met tranen in de ogen weg", weet Laurent Duyck. "De camaraderie hier maakt veel indruk. Want dit is een tijd waarin iedereen 1000 vrienden op Facebook heeft, maar hoeveel echt contact is er? En waar kom je nog mensen van buiten je eigen milieu tegen?"

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden