Column

Sinds Anna een ironman is, is alles makkelijk

Deelnemers aan de triatlon in Almere.Beeld anp

Lang blond haar heeft ze, en een mooi gezicht. Haar nagels zijn altijd netjes gelakt, je ziet haar nooit zonder make-up en haar favoriete schoenen zijn pumps. In haar Ryanair-pakje is ze het klassieke beeld van een stewardess. Een vrolijke stewardess, want ze lacht altijd. En ze houdt geen seconde haar mond. Dat is mijn Finse vriendin Anna ten voeten uit.

Aan haar moest ik denken toen ik gisteren las dat de Australische Mirinda Carfrae het wereldkampioenschap triatlon, de ironman van Hawaii, won. Carfrae zwom 3,8 kilometer, fietste 180 kilometer en rende ruim 42 kilometer in negen uur en vijfenvijftig seconden.

Ik kan bijna niet onder woorden brengen hoe buitenaards ik die prestatie vind. Ik ben zelf atleet, maar ik kan me niet voorstellen dat ik mijn lichaam negen uur lang tot het uiterste zou drijven. Dat ik naast fietsen, mijn sport, ook nog een uur zou zwemmen, laat staan een marathon lopen.

Sprakeloos
Mijn vriendin Anna kan zich dat wel voorstellen. Sterker: ze deed mee aan een ironman. Deze zomer, in Nice. Zij, de blonde kletskous die er in de verste verte niet uitziet als een atleet. Toen ze me vertelde wat ze van plan was, was ik sprakeloos. Ik had wel eens met haar gefietst en wist daardoor dat ze, nou ja, niet echt hard fietsen kan. Ze heeft er de aanleg noch het lijf voor. Maar Anna vond dat ze er klaar voor was, na een keer een kwart en een halve triatlon gedaan te hebben.

Ik bleek niet de enige met twijfels, want toen Anna eenmaal in de rij stond voor het afhalen van haar startnummer, werd ze gewoon genegeerd - omdat geen van de andere deelnemers noch de organisatie geloofde dat zij echt ging meedoen.

Het zwemmen haalde Anna in anderhalf uur. Na honderdtwintig kilometer fietsen, begon het te stortregenen. Het parcours liep op dat moment voornamelijk naar beneden, over bochtige weggetjes. Continu zag Anna deelnemers afstappen van de kou. Of crashen. Op een heuveltop stopten vrijwilligers aluminiumfolie onder haar pakje voor een beetje isolatie. Bibberend herhaalde Anna de aanmoedigingen van vrienden, die ze op een briefje bij zich droeg: "Als je dromen kunt, kun je dit ook."

Na zeven uur en twintig minuten was Anna klaar met fietsen. Inmiddels had ze zo'n buikpijn gekregen dat ze alleen nog maar in foetushouding kon liggen. Toen de pijn eindelijk afnam, besloot ze toch maar aan de marathon te beginnen. Ik voelde me Forrest Gump, zei ze naderhand, ik ben in één keer naar de finish gerend. In vijf uur en twintig minuten.

Onmogelijk
En zo kwam Anna na veertien en een half uur over de streep. Toen ik hoorde dat ze het gehaald had, zwol mijn hart van bewondering. Reken maar niet dat Anna minder heeft afgezien dan Mirinda Carfrae. Sterker: Anna heeft vijf en een half uur langer geleden.

Ik zou niet stoppen als het pijn deed, ik zou niet stoppen als ik moe was, ik zou pas stoppen als ik klaar was, had Anna zich voorgenomen. En waarom? Omdat ze iets wilde doen wat ze voor onmogelijk hield.

Sinds Anna een ironman is, straalt ze meer dan ooit tevoren. Alles is makkelijk nu, zegt ze. Bij elke tegenslag weet ze dat ze hem overwinnen zal. Want ze heeft iets gedaan waarvan niemand - ook zijzelf niet - dacht dat ze het kon. En dat vind ik dus oneindig veel mooier dan een getalenteerde professional die de wereldtitel pakt: Anna deed niet mee voor de winst. Anna deed mee om van zichzelf te winnen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden