Sigaretje

'Nu een sigaretje'. In de bioscoop kan ik er zo naar snakken. Of als ik even zit te zitten. Ik ben dan ook, naar alle waarschijnlijkheid, de meest rookverslaafde inwoner van dit land. Maar het blijft raar, mijn 'verslaving', want ik heb nooit gerookt.

Daar heeft mijn vader voor gezorgd. Toen ik een jaar of twaalf was ging mijn vader op oorlogspad tegen de dreigende rookverslaving van zijn dochter. ,,Je komt nu op de leeftijd dat je gaat experimenteren met roken'', begon mijn vader. ,,Daar heb ik niets tegen'', vervolgde hij. ,,Bovendien, ik kan daar toch niets tegen doen. Maar voordat je met roken begint, wil ik dat je even om je heenkijkt, naar al die mensen die roken en ervan af willen, maar die dat niet lukt.'' Ik keek om me heen, zag de vertwijfelde geketenden aan het sigaretje en besloot dat hun vergeefse strijd ertegen niets voor mij was. Maar het verlangen naar de sigaret is gebleven en Joost mag weten waar die vandaan komt.

Een Amerikaanse vader kan tien jaar gevangenisstraf krijgen voor het laten roken van zijn twee-jarige zoon. Volgens de vader speelde zijn kind met een niet-brandende sigaret, volgens de officier van justitie bracht hij de gezondheid van zijn kind in gevaar.

De zaak is het zoveelste bewijs dat Amerika op het punt van roken helemaal is doorgedraaid. De fundamentalistische, anti-genotzuchtige geest van de Pilgrims Fathers is er hardnekkiger dan de ideologie van de persoonlijke vrijheid waarmee het land wordt geassocieerd.

De misstanden die in Amerika in de zogeheten oorlog tegen de drugs zijn ontstaan, liegen er trouwens ook niet om. Draconische gevangenisstraffen voor het in bezit hebben van soms slechts een paar gram hasj en vernielde levens - niet alleen van veroordeelden maar ook van hun dierbaren - zijn er aan de orde van de dag.

Doordat ik niet rookte gingen ook de stickies en de joints, en uiteindelijk de heroïne, aan mij voorbij. Voor mijn rokende vrienden en vriendinnen was de overstap van shag naar softdrugs, en soms naar coke en smack, eenvoudig.

Voor mij dus geen softdrugs, al heb ik er niets tegen. Integendeel, softdrugs én harddrugs moeten worden gelegaliseerd. Wereldwijd. Want het verlangen naar verzachting van de strubbelingen van hart en hoofd is waarschijnlijk net zo onuitroeibaar als mijn onverklaarbare verlangen naar het nooit genuttigde sigaretje.

Juridisch Nederland wil niets liever dan legaliseren, zo is me weer verzekerd door een officier van justitie, maar de politici liggen dwars. Dezelfde politici die tegen misdadige regimes zijn als van de Afghaanse Taliban.

De Taliban onderdrukt niet alleen vrouwen op gruwelijke wijze, Afghanistan drijft sinds de machtsovername van de Taliban op de productie van en handel in harddrugs.

Tussen het sigaretje en de Taliban ligt een afstand als van de aarde tot de maan. Een verband leggen tussen roken, het gebruik van softdrugs en het gebruik van harddrugs is nauwelijks reëel. Maar toch. Het sigaretje moet rust brengen en brengt verslaving en dood; de softdrugs zijn er vooral voor de 'love and peace', de harddrugs voor vermindering van pijn, maar wat ze ook met zich meebrengen is oorlog. De burgeroorlog in Libanon duurde vijftien jaar en werd gefinancierd met de inkomsten uit drugs. Iedere factie had zijn eigen uitvoerhaven en als het tijd was om de drugsplanten te oogsten, stopte de strijd. Na de oogst laaide de strijd weer op. De Taliban verdient grof geld aan van de opiumindustrie. Een andere bron van inkomsten hebben de moslimfundamentalisten nauwelijks. De 'oorlog tegen de drugs' blijkt zo echte oorlogen aan te wakkeren en onderdrukkende regimes in stand te houden. Wie geen oorlog wil, gebruike mijn vaders strategie met zijn kinderen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden