Shirley Bassey is geen Bondgirl, ze is 007 zelf

Take That-zanger Gary Barlow in gesprek met Dame Shirley Bassey. (Trouw)Beeld AP

Shirley Bassey. Voor velen een icoon, of relikwie zelfs, uit de jaren zestig en zeventig. De enige zangeres die drie keer de titelsong voor een James Bond-film mocht inzingen (’Goldfinger’, ’Diamonds are Forever’ en ’Moonraker’), en daarmee de vocale variant op de Bond-girl werd. Hoewel ze eerder te vergelijken valt met de stoere, onverslaanbare en onsterfelijke figuur van 007 zelf. Steeds kwam ze na perioden van stiltes en tegenslag weer bovendrijven, en wist ze met die direct herkenbare stalen stembanden de aandacht op zich te vestigen.

Nu, op haar 72ste, heeft Dame Shirley Bassey, de vocale kameleon uit Wales, een nieuwe cd gemaakt met alleen maar nieuwe songs die door een veel jongere generatie zangers en songwriters speciaal voor haar geschreven zijn.

Net als Tom Jones, haar jongere collega uit Wales die vorig jaar een opvallende cd uitbracht, heeft Bassey zich met volle overgave op het nieuwe materiaal gestort. Niet zonder de nodige twijfels en problemen overigens, zoals bleek in een prachtige documentaire die de BBC vorige week uitzond. Maar op de een of andere manier is Bassey de jeugdigheid zelve gebleven en roept ze bij een nieuwe generatie – mensen die nog geboren moesten worden toen zij haar grote hit ’Big Spender’ zong – iets wakker. Met camp heeft dat niets te maken; het is een serieuze wederzijdse liefde.

In 1997 al scoorde Bassey een opvallende hit met het door Propellerheads voor haar geschreven ’History Repeating’. Tien jaar later coverde ze ’Get the Party Started’ van Pink en wederom belandde zij, mede dankzij een gelikte videoclip, in de hitlijsten. Met dit nummer opende Bassey in 2007 haar speciale optreden voor een uitzinnige menigte op het popfestival van Glastonbury. Met rubberlaarzen onder haar roze jurk met veren betrad ze toen het modderige terrein en liet iedereen horen hoe je live moet zingen; de Arctic Monkeys, die twee dagen eerder als eerbetoon ’Diamonds are Forever’ uitvoerden, lieten toen pijnlijk duidelijk horen hoe moeilijk dat wel niet is.

Op de geweldige nieuwe cd ’The Performance’ zingt Bassey songs van onder anderen Rufus Wainwright, KT Tunstall, de Kaiser Chiefs, de Manic Street Preachers, Pet Shop Boys en Gary Barlow (Take That). De echte Bond-song op het album komt niet van John Barry (die wel het schitterende ’Our Time is Now’ schreef), maar van David Arnold, de producer die Bassey overhaalde dit project te doen. Zijn ’No Good about Goodbye’ zit ingenieus in elkaar en Bassey maakt er meteen een klassieker van. Manic Street Preachers schreven ’The Girl form Tiger Bay’, verwijzend naar de plek waar Bassey opgroeide. Heel persoonlijk is ook ’Performance of My Life’ van Pet Shop Boys ,en in ’After the Rain’ van Richard Hawley horen we een Bassey zoals we haar nog nooit hoorden: intiem en breekbaar. Gelukkig haalt ze ook heerlijk ouderwets uit, en dan blijkt dat haar stem nog steeds klinkt als een klok. Onverwoestbaar als 007. (PvdL)

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden