Sharp vertolkt in zijn muziek de grote stad jazz

De NCRV-radio maakte opnamen van 'Confrontaties', de Vpro-Radio van 'Rumori'. Deze worden later dit seizoen uitgezonden.

In al zijn muziek combineert Sharp de power van de rock 'n roll met het compositorisch vernuft van de muziekavantgarde, de vrijheid en instrumentale rijkdom van de improvisatiemuziek en de interne logica van gebruiksmuziek uit de derde wereld.

Voordat Sharp in de muziek terechtkwam, studeerde hij natuurkunde en antropologie. Eenmaal in de ban van de muziek, volgden studies compositie en muziekwetenschap. In zijn muziek past de duizendpoot al die kennis toe. Dat hij voor zijn composities de stemmingen baseert op wiskundige Fibonacci-reeksen, hoort de doorsnee luisteraar niet. En evenmin dat veel minutieus genoteerde polyritmes geinspireerd zijn door pygmeeenmuziek.

Wat je wel hoort is het bruisende leven in de grote stad, energiek en vuil, meedogenloos en overweldigend. Als Newyorker verhaalt Sharp in zijn muziek van de dagelijkse verkeerschaos. Bepaalde, regelmatig opduikende accenten duiden op de Yellow Cabs, de taxi's die het verkeer in New York domineren. Lang aangehouden, in tempo wisselende lijnen verklanken het metronet. En de schaarse rustpunten, en in ieder geval de pauzes tussen de stukken, staan voor het weinige groen van de miljoenenstad.

Speciaal

Zondagavond speelde Loos in het festival 'Confrontaties' in de Amsterdamse IJsbreker het muziekwerk 'Saturate', dat Sharp speciaal voor hen schreef. In het twintig minuten durende werk laat de Newyorker het eigenaardige handelsmerk van de Haagse groep - 'stilte' - intact. In ieder geval een enkele keer.

'Saturate' begon met iele, hoge notenreeksen, gevolgd door een rare combinatie van razendsnel gespeelde, triviaal lijkende jazzrock-riedeltjes en weerbarstige geluidsexplosies. Zodra de integratie van deze losse klanken aanving, ontstond er een bizar brouwsel. Daarin fungeerden Paul Koeks soepele loopjes op de vibrafoon en - zoals vroeger op een slavenschip - opzwepende slagen op trommels als centrale krachtcentrale.

Voorafgaande aan het concert in de IJsbreker kon het geinteresseerde publiek kennis nemen van de muziek die Elliott Sharp voorstaat met zijn band Carbon. Met dit kwintet trad hij 's middags in het kader van de nieuwe Rumori-concertreeks op in het hoofdstedelijke Theater Frascati.

Voor een stuwende geluidsmuur van basgitaar en ritmesectie liet Zeena Parkins haar elektrische harp gieren als een gitaar en zuchten als James Brown. Keyboardspeler David Weinstein bracht merkwaardige 'samples' in. En Sharp zelf speelde op zijn zelfvervaardigde dubbelloops (bas)gitaar venijnige accenten in onvervalste 'death-metal'-stijl, wilde improvisaties en pure blues-licks. Energiek ging het er aan toe, jazeker, maar evenzeer verfijnd en geraffineerd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden