Shani Davis kiest altijd zijn eigen weg

Shani Davis kamt zijn haar, donderdag na afloop van de training voor het WK allround op het ijs van de Olympic Oval in Calgary. (FOTO KOEN VAN WEEL, ANP) Beeld ANP
Shani Davis kamt zijn haar, donderdag na afloop van de training voor het WK allround op het ijs van de Olympic Oval in Calgary. (FOTO KOEN VAN WEEL, ANP)Beeld ANP

Een wat slungelachtige, donkere man stapt een restaurant binnen. De broek losjes om de heupen geslagen; nonchalante tred. In de deuropening staat een meervoudig olympisch- en wereldkampioen, maar in Calgary lijkt niemand Shani Davis te herkennen. Hij is een langebaanschaatser. En dus een nobody.

En toch was het juist deze stad die Davis trok. Hij woonde er jaren om zich op het snelste ijs ter wereld voor te bereiden op grote wedstrijden. Davis houdt van snel ijs. Die krabbelbanen in Europa, daar heeft hij niet zo veel mee. Toen hij hoorde dat het wereldkampioenschap allround op het magische ijs van Calgary zou worden gehouden, wist hij direct dat hij daar bij wilde zijn. In de Canadese stad wilde hij nog eens kampioen worden. Net als in 2006 toen hij zich voor het laatst liet kronen tot de beste meerkamper op schaatsen. In Calgary. Waar anders?

De laatste jaren liet Davis zich niet zien op allroundtoernooien. De wereldkampioen van 2005 en 2006 had er even genoeg van. In 2009 en 2010 liet hij de toernooien aan zich voorbij gaan – het was de era van Sven Kramer. Hij richtte zich, met oog op de Olympische Spelen liever op de middenafstanden. En bovendien werd er geschaatst op laaglandbanen, op relatief langzaam ijs. Niet zijn ding. Davis ging zijn eigen gang – zoals hij altijd zijn eigen gang is gegaan. De eerste Afro-Amerikaan op schaatsen heeft zich nooit de wet laten voorschrijven.

Hij kwam als shorttracker in het schaatsen en verbaasde in de beginjaren van zijn loopbaan met zijn techniek. Davis hield van bochten, waar andere schaatsers vaak gruwelden van die lastige curven in het rondje van 400 meter. En hij laat zich al zijn leven lang bijstaan door zijn moeder, die overal waar Davis gaat ook aanwezig is. Zelfs nu hij een door een Noors bedrijf gesponsorde ploeg vormt met twee Zweden en coach Peter Mueller is zijn moeder vrijwel continu in de buurt. Ze mist niets van zijn loopbaan.

De eigenzinnige schaatser zegt zich op zijn plaats te voelen in het nieuwe team, met Mueller als coach. De excentrieke Amerikaanse schaatstrainer laat Davis in zijn waarde. Dat kan ook niet anders, zegt hij lachend. „Shani heeft veel talent, maar ook heel eigen ideeën. Ik moet flexibel met hem omgaan, want hij doet zijn eigen ding; laat zich niet leiden. Ik zeg nooit tegen hem: ’Doe dit, of doe dat’. Dat werkt niet. Ik zeg: ’misschien is het een idee om het eens zo of zo te proberen.’ Dan gaat hij erover nadenken. En soms pikt hij kleine dingetjes op.”

Davis heeft zich nooit laten leiden door anderen. In zijn buurt is de kans op een conflict groot. Ooit weigerde hij de teamkleding van Amerika te dragen omdat hij nog geld te goed zou hebben. En de Spelen van 2002 (Salt Lake City) en 2006 (Turijn) werden deels verpest door allerhande beschuldigingen en insinuaties. In Turijn wilde hij niet meedoen aan de ploegenachtervolging, waarna Chad Hedrick hem ervan beschuldigde het land in de steek te hebben gelaten. Maar Davis koos altijd zijn eigen weg – een weg die bijzonder succesvol is gebleken.

Ook dit seizoen traint hij niet met de andere Amerikaanse schaatsers. Donderdagavond at hij nog wel met ze in een restaurant in Calgary, maar nam hij plaats aan een andere tafel dan de rest van de ploeg. Stoïcijns zoals alleen de ware non-conformist kan zijn. „Nee, Ik train niet met ze. Waarom zou ik? Ik ben een individuele schaatser, ik ben de kapitein op mijn eigen schip. Het kan me niet schelen wat er met andere schepen gebeurt. We zitten met z’n allen op de grote oceaan en het gaat erom wie het eerste aan wal is. Dan moet je niet naar anderen kijken”, zei hij eerder dit seizoen in NRC over zijn benadering.

De erelijst van de donkere schaatser is uniek, al mist nog altijd olympisch goud op de schaatsmijl. Hij was al wel wereldkampioen allround, wereldkampioen sprint en werd afgelopen jaar in Vancouver de eerste schaatser ooit die de titel op de 1000 meter prolongeerde. Eigenlijk had hij succes willen vervolmaken met een gouden medaille op de 1500 meter. Maar op die afstand liet hij zich aftroeven door Mark Tuitert, net als vier jaar eerder in Turijn door de Italiaan Enrico Fabris. Zijn zeges in het wereldbekercircuit zijn al bijna niet meer te tellen. Davis is de personificatie van de middenafstanden – een prooidier dat zich slechts zelden laat vangen door zijn uitdagers.

Dit seizoen had hij de eerste schaatser sinds Erik Heiden willen worden die zowel wereldkampioen sprint als wereldkampioen allround had willen worden. Die missie mislukte een paar weken geleden al, op het WK sprint in Heerenveen. Hij werd er derde. Nu rest de wereldtitel allround. Davis liet zich pas gisteren voor het eerst zien in de Canadese schaatshoofdstad. De dagen ervoor was hij in Salt Lake City. Davis oogde geconcentreerd. Oefende wat – flitste op zijn gouden schaatsen over het wonderijs van Calgary.

Na afloop bleef hij even stilstaan. Beantwoorde hij werktuiglijk wat vragen. Ja, hij voelde zich goed. En ja, hij vond het prachtig om terug te zijn in Calgary, de stad waar hij jaren woonde, tot de Canadezen hem eruit gooiden in de aanloop naar Vancouver – bang dat hij te veel voordeel zou hebben van ’hun’ kroonjuweel. Davis huppelde wat en vertrok, als grote favoriet voor de titel. Net als in 2006, toen hij voor het laatst wereldkampioen allround werd. In Calgary.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden