De SerieThe OA 2

Sfeervolle scifi vliegt uit de bocht en wordt ongrijpbaar

Brit Marling als Prairie/Nina Azarova in de serie The OA.Beeld Netflix

Wierp het eerste seizoen van 'The OA' al vragen op. De tweede reeks van de Netflix-serie slaagt er in daar nog meer vragen bij te voegen.

The OA draait om Prairie (Brit Marling, tevens bedenker van de serie) - een jonge vrouw die zeven jaar vermist was, voor haar vermissing nog blind was, maar nu weer kan zien. Na haar terugkeer, thuis in een nietszeggende suburb, verzamelde ze een vijftal tieners om zich heen, type muurbloempjes/outcasts/verschoppelingen, die ze verschillende 'bewegingen' leert: een soort moderne dans waarmee een portaal naar een andere dimensie kan worden geopend. Immers, met die bewegingen is ze, na zeven jaar ondergronds vastgezeten te hebben, ontsnapt aan haar ontvoerder. En nu wil ze 'de bewegingen' opnieuw gebruiken om haar vrienden, met wie ze daar in die glazen kelder vastzat, te bevrijden.

Ja, dat klinkt gek, dat is ook gek, en het wordt nog gekker. Want het tweede seizoen gaat niet verder met het ontrafelen van dit mysterie, nee, het schotelt ons een nieuwe voor - in een andere dimensie nog wel, waarin Prairie aan het eind van het eerste seizoen terecht is gekomen.

Maar: dát mysterie zorgt aanvankelijk tenminste voor een begrijpelijk, rechtlijnig plot: in San Francisco is een meisje is verdwenen en privédetective Karim Washington (Kingsley Ben-Adir) moet haar vinden. Langzaam raakt hij daarbij verstrikt in de netten van ene Pierre Ruskin, die bekendstaat als de techprofeet van Sillicon Valley, wiens puzzelgame kinderen verslaafd maakt. Tot zover alles is alles nog tamelijk overzichtelijk. Ingewikkelder wordt het wanneer Prairie weer opduikt in deze dimensie, in het lichaam van Nina Azarova, en zichzelf wederom gevangen vindt door Hap (Jason Isaacs). De boeman uit deel één, die bezig is met zijn queeste om het geheim rondom interdimensionaal reizen te ontrafelen.

Dan is er nog iets met een magisch huis. Pratende bomen. Een routekaart gemaakt door planten die uit hersenen groeien. Een gigantische octopus die Nina Azarova als voertuig gebruikt om met mensen te communiceren. Precies, na een redelijk nuchter begin wordt het in dit tweede seizoen allemaal nog veel gekker. Dat komt allemaal door de multiverse-theorie waar meermaals op gehint wordt: het uitgangspunt dat alles in alle mogelijke permutaties in ontelbaar verschillende dimensies op dit moment tegelijkertijd aan het gebeuren is. U snapt: dat maakt het niet aannemelijk dat deze serie ooit eenvoudiger wordt.

En dat is jammer, want The OA was bij conceptie veelbelovend. Sfeervol, gedragen door een korps aan geweldig, uiteenlopende acteurs, jong en oud. Prachtig gemaakt, in beeld en geluid. Een ietwat gekke, onderkoelde scifi met magisch-realistische laagjes. Nu ontspoorde seizoen één uiteindelijk al behoorlijk, na een sterk begin wordt deze tweede reeks van het ongrijpbare The OA vooral dat: ongrijpbaar.

Daarmee is The OA emblematisch voor de strategie van productiehuis Netflix, dat elke serie maar vernieuwt als er ook maar de de kleinste fanbase ontstaat. Iets meer kwaliteitscontrole was welkom geweest.

Het tweede seizoen van The OA is te zien op Netflix. In ‘De Serie’ wordt iedere week een serie of een podcast besproken die te zien is op tv, Netflix of ergens anders.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden