Serviërs kenden deze Milosevic al

BELGRADO - ,,Zo ken ik hem'', brult Sredjan Zivkovic uit Kragujevac als hij Slobodan Milosevic vanuit Den Haag op het tv-scherm ziet verschijnen. Als de oud-president ten overstaan van zijn rechters het Joegoslavië-Tribunaal illegaal verklaart, klapt Sredjan in zijn handen.

'Biznesmen' Zivkovic lijkt een van de weinige Milosevic-aanhangers die met een West-Europeaan wil praten. De meesten reageren agressief op de aanwezigheid van buitenlanders, zeker als die uit Nederland komen. Nederland is Den Haag en Den Haag staat model voor de grootste onrechtvaardigheid die zij zich kunnen voorstellen: de vervolging van Slobodan Milosevic.

Zivkovic zit dinsdagochtend met drie andere mannen televisie te kijken in het café van het Belgradose doorsneehotel Splendid. Zij zien een norse, schijnbaar onbewogen Milosevic het bestaansrecht van het Joegoslavië-Tribunaal ontkennen.

De vier mannen uiten eensgezind hun instemming. Zivkovic schroomt niet Carla del Ponte, de hoofdaanklager bij het Tribunaal, 'de duivel' te noemen en de rechters 'handlangers van de Amerikanen en de Navo'. ,,Natuurlijk wordt onze president veroordeeld'', zegt de zakenman. ,,Dat is al lang afgesproken, hoewel hij geen enkele misdaad heeft gepleegd. Hij heeft alleen zijn land verdedigd.''

Zoran Djindjic, premier van Servië en verantwoordelijk voor de uitlevering van Milosevic aan Den Haag is, 'een verrader van het laagste soort', voegt hij daar aan toe.

Maar als zijn drie collega's weg zijn voltrekt zich een opmerkelijke verandering in Zivkovic' opstelling. Nog steeds is het Tribunaal een instrument in handen van het Westen. Opeens is Milosevic echter niet meer zijn held, maar een schurk die Servië heeft leeggestolen, de bevolking heeft laten verpauperen en zijn politieke vrienden de mooie baantjes heeft toegeschoven. ,,Hij had hier in Servië berecht moeten worden'', zegt de zakenman. Maar waarom dan dat toneelstuk toen zijn collega's er nog waren? ,,Ik moet wel'', fluistert hij. ,,Ik moet nog zaken met ze doen.''

Enkele honderden meters van het hotel ligt de filosofiefaculteit van de Universiteit van Belgrado, een van de verzetshaarden tegen Milosevic toen die nog aan de macht was. De muren in de wijk zijn volgespoten met graffiti, door tegenstanders van de DOS, de Democratische Oppositie van Servië.

Voor het faculteitsgebouw staan studenten te wachten op de uitslag van hun tentamens. Danka bijt op haar nagels van de zenuwen. Nee, ze heeft Milosevic niet op televisie gezien, maar ze kan zich goed voorstellen wat ze gemist heeft. ,,Ik ken dat zelfverzekerde, arrogante hoofd maar al te goed'', zegt ze. ,,Ik heb er veel te lang tegenaan moeten kijken.''

Bedenkingen heeft ze niet over de weinig democratische manier waarop de uitlevering van de oud-president tot stand is gekomen. Ze prijst de moed van premier Djindjic, waardeert dat hij zich niets aantrok van juridische haarkloverijen. ,,De uitlevering opent de deur naar het westen'', aldus Danka. ,,Nu kunnen we eindelijk gaan leven. Als Djindjic dit niet had gedaan, had de Navo Milosevic maar moeten komen ophalen.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden