Service zonder fratsen

Geen wachttijden, geen onverwachte kosten, maar vakwerk en een vriendelijk praatje: wat is het fijn om een ouderwetse garage in de buurt te hebben.

Een donderslag bij heldere hemel was het, het rouwbericht dat ik kreeg van mijn garagebedrijf. De rolluiken sluiten deze maand voorgoed. Natuurlijk kan ik me ergens voorstellen dat de importeur in deze dynamische tijden ingrijpt. Mijn garagebedrijf was niet het toonbeeld van geliktheid. Niet zo'n steriel bedrijf voor op de autoboulevard waar hunkerende verkopers in lege glaspaleizen wachten tot de internetklanten in levenden lijve proefritjes komen maken.

Dat mijn ouderwetse garage nog bestaat, dacht ik soms verwonderd. De ongepolijste service was menselijk. Die keer bijvoorbeeld dat een koplamp stukging. Tegenwoordig is het verwisselen daarvan net zoiets als hogere wiskunde. Maar in mijn oude auto gelukkig nog niet. Dus kwam de werkplaats-chef uit zijn stoel om een nieuw lampje in te schroeven. Zeven cent vroeg hij ervoor. Hij gaf drie centen terug op mijn eurodubbeltje. Hij was daarin principieel. Een euforisch moment.

Of die andere keer dat de auto ineens over de weg hobbelde. Uitgebreid werd de tijd genomen om te ontdekken dat er een flinke kiezelsteen in het profiel van een achterband zat. "Meneer, ook wij hadden het niet meteen door", zei de chef om het gênante moment wat draaglijker voor mij te maken - dat had ik zelf wel kunnen oplossen. Hij vroeg er helemaal niets voor. Kijk, dáár koop je de volgende auto. Hoewel? De autoverkoper zag mij al rondrijden in zijn bovenmodale doch onverkochte showroomauto's. Niet erg realistisch.

Nee, in het verkopen van auto's slaagde dit oude familiebedrijf niet altijd. Achterin de enorme werkplaats stonden onverkochte modellen uit de seventies. Nooit gereden, nog gloednieuw onder de laag stof. Tja, ook ik kocht mijn volgende auto toch elders. Op de autoboulevard nota bene. Een degelijke Duitser, niet bovenmodaal. De verkoper op deze autoboulevard eiste dat ik in enquêtes, die ik nadien zou krijgen van hogerhand, invulde dat ik extreem tevreden was. Anders kon hij naar zijn bonus fluiten.

Zoiets kende ik niet bij mijn vertrouwde garage. Maar ik werd meegezogen in de glanzende wereld van de boulevard. De dag dat ik de nieuwe auto kreeg, werd onvergetelijk. Ik was het autopaleis nog niet binnengestapt of ik werd be-meneer-Visscher-d. De verkoper troonde mij langs alle vier balies - receptie, magazijn, werkplaats en autoschade - waar elke medewerker prompt het werk uit handen liet vallen en mij aankeek, aansprak, feliciteerde en zich voorstelde. Alles draaide om mij.

Deze afleidingmanoeuvre gaf onzichtbaar personeel de kans mijn oude inruilauto onzichtbaar af te voeren naar een Oost-Europees land. Eenmaal terug met handen vol toegestopte gadgets stond de nieuwe auto onder een kleed. De verkoper zei 'tah-dah!' en trok het doek eraf. Verward keek ik toe. Over de auto ben ik tevreden. Extreem tevreden zelfs. Maar de sufgetrainde personeelsleden die je constant gelukzalig aanspreken - dat soort service werkt helaas niet voor mij.

Inmiddels heb ik een hobbyautootje erbij. Gekocht bij een familiebedrijf ver weg. Gevonden op het internet. Liefhebbersauto. Ideaal voor service en onderhoud bij mijn lokale garagebedrijf. Nog snel maak ik een afspraakje voordat de rolluiken voorgoed dichtgaan. "Weet u wel zeker dat u de auto bij ons brengt? ", vraagt de bijna werkloze chef voorzichtig. Natuurlijk. Nu kan het nog. Nog een keertje de ongepolijste vriendelijkheid ervaren zonder Amerikaanse glimlach of ultieme cappuccino.

Ik kreeg een gratis sleutelhoes met embleem. Om nog jaren te denken aan Van der Kolk Ede.

Het onderhoud van een Landrover kost veel tijd

René Gans (51, rechts) in Ede kocht voor zijn plezier ooit een Landrover Series III. Daarna veranderde zijn Autobedrijf ReGa zoetjesaan in een Landrover-garage voor oude en nieuwe modellen. Plaatsgenoot Jaap Boot (49, op de motorkap) laat er zijn Landrover 90 onderhouden.

René Gans: "De ideale klant is iemand die zich realiseert dat Landrover-onderhoud geld kost. Waar het bij een ander autotype na verloop van tijd einde verhaal is, laat de Landrover-eigenaar de auto steeds weer maken. Die wil hem rijdend houden. De onderdelen zijn niet duur. Het onderhoud kost echter veel uren. Ik repareer en onderhoud auto's van klassiek tot gisteren geproduceerd.

Mijn klantenkring is heel divers. Er zijn makelaars bij, maar ook een vrouw, begin twintig, die door hartje Utrecht rijdt in een oude defensie-Landrover. Een Landrover-rijder vindt het niet vreemd dat de auto van binnen nat wordt als het regent. En wordt niet boos.

Je kunt bij binnenkomst vaak raden welk model de klant rijdt. Sleutels op de balie en de vraag 'om drie uur klaar?' Rangerover! Veel nieuwe klanten zijn snel gek op hun Landrover. Maar een enkeling zet hem weer snel op Marktplaats. Omdat-ie er gek van wordt."

Jaap Boot: "Een Landrover maakt elke dag weer een ander geluidje als je ermee rijdt. Maar het gaat vanzelf weer over. Dan is het de motorkap of zoiets. Als kind wilde ik al een Landrover. De tekening die ik daarvan ooit maakte, heb ik nog. Zes jaar geleden, toen onze kinderen geboren waren, kocht ik deze Landrover 90. Mijn vrouw is juf. Ze rijdt met ermee naar haar werk. Dat vinden de kinderen op haar school stoer. De Landrover is in de praktijk half van de scouting.

René kende ik al van de scouting. Maar zijn autobedrijf ontdekte ik pas via het Landrover-clubblad. Raar he? Met Landrovers moet je vaak naar de garage. Neem de spatlappen. Eventjes achteruitrijden en ze zijn weg. De garagerekening bij René is soms slikken. Maar als ik die negentienjarige jongens en meiden van de scouting daarna in de auto zie rijden, word ik weer blij. Heerlijk om daarmee door de meuk te ploeteren. Ze rijden er netter mee dan ik."

Garagehouder met heimwee naar Lada

Garage Zuid is de wijkgarage van Henk (51) en Monica (49) van den Engel. De voormalige Lada-dealer staat in de volkswijk Ede-Zuid, gebouwd voor het Akzo-personeel. De oud-arbeider Dirk van den Brink (74, links) is hun laatste Lada-klant met een Samara Baltic 1.5 GLX. Hij woont om de hoek.

Henk van den Engel: "Mijn ouders begonnen begin jaren zestig met de verkoop van Trabant. Destijds stapten veel mensen over van de brommer naar de auto. Ik vind de Lada-tijd de mooiste. We waren zo'n dertig jaar dealer. Het merk past bij me. Veel auto voor tienduizend gulden. Lada moderniseerde echter niet. In 1994 begonnen we met Kia. Na tien jaar moesten we van de importeur groeien. Een harde commerciële man ben ik niet. We bleven geen dealer. Een zegen achteraf. Ik verkoop nog altijd auto's. Klanten zoeken ze tegenwoordig op internet. Ze komen niet langer uit de buurt, maar overal vandaan. Een Japanner laatst. Die wil onze oude Peugeot 204 verschepen voor een verzamelaar."

Van den Brink: "Ik loop meer dan dertig jaar bij Garage Zuid. Ik was voorman in de Akzo-fabriek hier vlakbij. Eerst reed ik Skoda, later Lada. Als er wat met de auto is, zeggen ze: 'Breng hem meteen maar effetjes.' De sleutel kan ik in een envelop in de bus gooien. Ik heb altijd schik met het personeel. Ooit kwamen veel Akzo-collega's vanuit Harderwijk of de Betuwe. Ze lieten hun auto in hun ploegendienst repareren bij Garage Zuid. Lada's zie ik nog weinig rijden. Ben ik hier de enige? De mijne blijft nog wel even. Ik heb er weinig trammelant mee."

Monica van den Engel: "We denken mee met de portemonnee van onze klanten. Waarom een nieuw onderdeel als je naar de sloop kunt? Het kost misschien wat meer tijd, maar we rijden daarvoor heen en weer. We werken ook voor de ANWB als inval-Wegenwacht op de piekmomenten. Dit jaar 1800 ritten. Henk is dus veel op pad. We werken toujours. Sinds kort zijn we aangesloten bij een keten van vakgarages."

Henk: "Want je wilt niet de uitstraling: die klust wat bij in een schuur achter zijn huis."

Eindelijk ziet monteur Ronald de Keiser weer klanten

Citroënspecialist Autobedrijf Struyk is een begrip in Bergschenhoek. Ronald de Keiser (37) nam de garage eind 2014 over van oprichter Wim Struijk. Maar de naam blijft. Een groentekas is de showroom; citroenen vormen het logo. Felix Lely (70) uit Berkel en Rodenrijs komt er graag met zijn Citroën C5 Break diesel.

Felix Lely: "De eerste keer dat ik binnenliep was ik meteen verkocht. Hier voel ik me thuis. Dat was tien jaar geleden toen ik overstapte van een Peugeot 605, die ik bij de dealer liet onderhouden, naar de Citroën. Ik had Struyks reclamebord met de citroenen al eerder gezien. Dit is de dichtstbijzijnde Citroënspecialist. Een lampje in mijn C5 deed het niet. Ik twijfelde of ik wel verder kon. Ik werd direct geholpen. Dus niet eerst een half uur koffiedrinken en wachten. Ik houd van de gemoedelijke sfeer. Het is niet zo'n ontzettend opgeruimde garage waar je nooit de werkplaats ziet.

Ik rijd veel met de C5. Ik hecht me altijd aan een auto. 'Wat heb je nou weer gedaan', zeggen ze, als ik een deukje in de Citroën heb. Altijd leuke opmerkingen. De Peugeot van mijn vrouw en de Volvo van mijn zoon zijn hier nu ook in onderhoud. Jammer, denk ik soms. Jammer dat ik hier niet al veel eerder kwam."

Ronald de Keiser: "Bij de Opel-dealer waar ik monteur was, moest ik weg. Ik werkte daarna bij een Toyota-dealer. Je krijgt dan een kaartje met het werk aan een auto. Klanten zie je niet. Ik had het niet naar mijn zin. Een buurman zei: 'Wim Struijk zoekt een goede monteur.' Dus belde ik Wim op en zei: 'Nou, hier is-t-ie dan.' Struijk zocht iemand met de intentie zijn bedrijf over te nemen. Met plannen voor een eigen autobedrijf liep ik al rond. Dat was mooi. Eindelijk spreek ik klanten.

De meeste van onze 1.500 tot 2.000 klanten komen uit de buurt van Bergschenhoek. Driekwart van hun auto's is Citroën. Het is hier mond-tot-mondreclame. We verkopen ook auto's, een tot twee per week. Dat doen we tussendoor, net als kleinere reparaties. Ik probeer altijd onder de opgegeven prijs te zitten. Dan scheelt het voor je gevoel. We zijn altijd volgeboekt."

Een garagehouder die met je meedenkt en ook eens iets voor niets doet. Omdat je vaste klant bent. Die blijf je trouw. Toch?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden