Sciencefictionfilm is net als wiskunde: zware kost

Uit de Hollywoodfilm 'Good Will Hunting' is mij altijd het wiskundeprobleem bijgebleven. Niet het wiskundeprobleem zelf, maar het probleem van wiskunde als filmonderwerp. Zie de door 'wiskundewonder' Matt Damon gemaakte schoolbordtekening van alle 'homeomorphisch onherleidbare boomdiagrammen van de grootte n=10'. In de film is dat een erg dramatisch moment want Matt lost in een middag iets op waar zijn professoren twee jaar op hebben zitten studeren. Fascinerend vast, maar voor een alfa als ik komt dat toch neer op een schoolbord vol rondjes en lijntjes. Iets waar het hoofd bij stilvalt, in plaats van dat de verbeelding in gang wordt gezet.

Sinds de Zomergasten-aflevering met wiskundige Ionica Smeets schaam ik mij hier een beetje voor, maar het is niet anders. Het is trouwens ook een test voor de acteur: zo'n suggestie van genialiteit in abstracte formules. Matt Damon is een slimme man, en tijdens het uittekenen van de boomdiagrammen kijkt hij aannemelijk wiskundig, maar meer dan rondjes en pijltjes wist hij er voor mij toch niet van te maken. Het is kortom best moeilijk om te geloven in dingen waar je met je hersenen niet bij kan.

Zo blijkt de sciencefictionfilm 'Interstellar' wat inleving betreft een proeve van bekwaamheid voor de niet op bètaniveau aanhakende toeschouwer. Ook de acteurs hadden het trouwens niet makkelijk. "Zeg het alsof je het je hele leven al denkt", kreeg Anne Hathaway van regisseur Nolan te horen bij een van haar volzinnen over liefde en overgave in een ander tijd/ruimte continuüm. In deze sciencefictionfilm zijn er ook geen kleine groene mannetjes, geen glibberige of lichtgevende buitenaardse wezens die ook de alfa bij de les kunnen houden. Nolan zet, aangestuurd door natuurkundige Kip Thorne, puur in op 'all things gravitational': zwarte gaten, wormgaten, de vijfde dimensie. Thorne vertelde in een interview zelfs dat Nolans visualisering van het wormgat op basis van Thorne's mathematische formules, hem tot nieuwe inzichten over hun uiterlijk had gebracht. Zoals ooit sf-schrijver Jules Verne de duikboot bedacht voordat hij echt bestond, zo brengt 'Interstellar' Thorne nu dichter bij het wormgat. In zijn hoofd althans.

Maar goed, wil je als niet-ingewijde toch mee op Nolans ruimtetrip dan verdient het wel aanbeveling om je voor te bereiden. Het sf-gretige internet biedt soelaas. Een aanrader is de website popularscience.com die de zin en onzin achter 'Interstellar' te lijf ging na het zien van trailers. Volgens hen is Interstellar's claim dat je per ruimteschip door het wormgat een kortere weg naar een andere tijdsdimensies vindt, niet uit de lucht gegrepen, je gaat er alleen wel bij dood. Korte metten maakt de website wel met de rechthoekige robotten Tars en Case, die 'cool maar ridicuul' zijn en in niets lijken op Nasa's Robonaut 2.

Het hoe en waarom achter het meest bizarre verschijnsel in de film - astronauten die in een plastic hoes onder water slapen - blijft overigens ook op deze website onbelicht. Dat vraagt om een tweede keer zien van de film, in gezelschap van een ruimtenerd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden