Schrijven bleef leuk, openbaarheid niet

De Amerikaanse schrijver Salinger leefde al decennia teruggetrokken, wat de nieuwsgierigheid naar zijn persoon voedde. Woensdag stierf hij.

J.D. (Jerome David) Salinger, de bij leven al legendarische schrijver van het meest geliefde puberboek ooit ’The catcher in the rye’, overleed woensdag op 91-jarige leeftijd in zijn huis in Cornish in New Hampshire, waar hij al meer dan vijftig jaar teruggetrokken leefde. Zijn agent maakte dat gisteren bekend.

De Amerikaan Salinger was niet de enige schrijver ter wereld die publiciteit meed en interviews schuwde, maar wel de beroemdste. Hoewel er al decennia lang geen boek meer van hem is verschenen - in totaal publiceerde hij slechts één roman en 35 korte verhalen – bleef hij de buitenwereld fascineren. Hoe meer curieuze weetjes er over hem naar buiten sijpelden, hoe groter de nieuwsgierigheid werd.

Zo legde ex-liefje Joyce Maynard, met wie Salinger in 1973 tien maanden een verhouding had, in 1998 koren op de molen toen ze in haar memoires haar beklag deed over de heerszucht van haar ex-vriend, zijn obsessie voor homeopathie en zijn vreemde dieet van erwten en zonnebloempitten. Dochter Margaret deed in 2000 nog een boekje open over haar vaders buitensporige egocentrisme. Het voedde de hang naar een alles openbarende geautoriseerde biografie, dat wist Salinger tot nog toe te verhinderen.

De onverminderde belangstelling heeft met Salingers hang naar privacy te maken, maar zeker ook met zijn onweerstaanbare enige roman ’The catcher in the rye’ (De vanger in het koren). Toen het boek in 1951 verscheen, werd het meteen een bestseller. De directe spreektaal waarin de van school gestuurde Holden Caulfield zijn beklag doet over al die ’phony’ (nep) volwassenen en hun schijnheilige poppenkast, was nieuw en meeslepend. Het boek kreeg vele fans en navolgers– met als jammerlijk uitschieter Mark Chapman, de moordenaar van John Lennon, die ’The catcher in the rye’ als inspiratiebron bij zich droeg. Ook binnen de literatuur liet het boek zijn sporen na. Twee jaar terug schreef Renate Dorrestein nog een vrouwelijke pastiche met ’Echt Sexy’ waarin ze Fiebie, Holdens literaire zusje, opgewekt de wereld van nu laat verketteren.

Als student pochte Salinger dat hij literair naam zou maken. In 1946 publiceerde hij zijn eerste korte verhaal in The New Yorker. Twee jaar na de verschijning van ’The catcher in the rye’ verhuisde hij van Manhattan naar Cornish. In 1953 verscheen het door de critici bejubelde ’Nine Stories’, in 1961 het evenzeer geprezen ’Franny and Zooey’ en in 1963 ’Raise high the roof beam’. Daarna stopte het. Schrijven bleef leuk. Openbaarheid hoefde niet meer. Volgens Joyce Maynard liggen er nog zeker twee romans in de kluis. En haar kennis stamt al uit 1973. De verwachtingen zijn opnieuw hooggespannen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden