Schouten

Als ik kwaad wil, geef ik de schuld aan de Industriële Revolutie of zelfs wel eens aan de arme James Watt, uitvinder van de stoommachine.

Ik sta in de file, mijn computer is vastgelopen of het beltegoed op mijn mobiele telefoon blijkt opeens op. Allemaal het gevolg van de technologische vooruitgang die talloze verwachtingen in ons oproept, waar we volstrekt van afhankelijk zijn geworden. En dan probeer ik in gedachten, gehuld in een linnen mantel, in de rivier te hengelen achter mijn huis, dat met stro bedekt is en waar ik het door mijzelf gezaaide graan eet. Voor de halve robots die we zijn geworden lijkt dat een mooie idylle. Maar onwerkelijk. Waarschijnlijk zou ik na een tijdje gillend van gebrek aan televisie-prikkels de rivier inlopen of stapelgek worden van het feit dat er in mijn huisje geen elektriciteit is. Alleen een geboren heremiet kan zo'n permanente natuurlijke ontbering nog aan. Ik niet. Mijn aangeboren staat is een halffabrikaat, een compromis tussen natuurwensen en gecultiveerde veronderstellingen.

Bij de groene energie waarop alle Nederlanders zich met ingang van gisteren kunnen abonneren, moet ik dan ook m'n uiterste best doen om het duidelijk voor me te zien. Ik ben allang volwassen en ineens loop ik met een molentje te zwaaien dat in de wind draait. Of ik speel in het zwembad met een klein schoepenrad dat door het water ineens begint te lopen. Ik hoor het mijzelf keihard wijsmaken. Op het eerste gezicht verandert er immers niks: je knipt gewoon het licht aan, de energierekening valt op de mat en niet mee, je koopt je eten in de supermarkt. Achter je huis bev'ndt zich geen watermolen, die dag in dag uit door het beekje ruist. Groene energie is dus heel erg een kwestie van tegen jezelf aanpraten dat het moet, je goed voelen vanwege je goede daad, en voortdurend uit alle macht denken: het is toch gelukt! Om het gevoel een beetje aan te wakkeren reed ik afgelopen weekend via Dodewaard naar Kalkar, een ritje dat ik de herintredende Groene beslist kan aanraden. Herinner je hoe het was, vastgeklonken aan het hek, leuzen schreeuwend, ach ja, waarom ook niet direct tegen het hele kapitalisme! En voel dat het geholpen heeft, anders dan je dacht maar toch: geen raar oplichtend gras, geen tweekoppige kikkers in de sloot!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden