Schouten

Ook ik luister geregeld naar het radioprogramma Vroege Vogels, dat dit weekend zijn vijfentwintigste verjaardag vierde. In bed natuurlijk want daar ligt op zondagochtend de Nederlander en ik hoef daar van mijzelf niet zo per se van af te wijken. Bovendien is het geloof ik helemaal de bedoeling niet dat je het programma op locatie, in de natuur dus, met de gettoblaster aan beluistert.

Omdat je Ivo de Wijs en Karin van den Boogaert verder met je oren af kunt, is het bed de aangewezen plek om het allemaal tot je te nemen bij wijze van zondagse Natureingang. Het erg partijdige maar merendeels vriendelijke gebabbel over bijzondere vogeltjes, bedreigde plassen en boze bonthandelaars, stelt me altijd enorm gerust. Ze zijn er nog, de milieubeheerders. Zelf ben ik er te vulgair voor, een echte nouveau riche met een Wagner-smaak, die vooral van woestijnen en alpen houdt en nog nooit wadgelopen heeft. Mijn liefde voor de wat kleinschaliger natuur heb ik als het ware uitbesteed.

Terwijl boven mijn huis de vliegtuigen almaar nieuwe curves beschrijven en zo nu en dan ook een half uurtje vervaarlijk komen brommen, hoop ik altijd maar dat iemand anders de telefoon pakt om te gaan klagen. Jazeker, te beroerd om het zelf te doen. Toch stam ik heus uit de dagen dat de milieubeweging en wat dies meer zij opkwam, als een soort scheut aan de boom van onvrede met de bestaande regentenmaatschappij. Kruistochten tegen Kalkar of Borssele behoorden eigenlijk tot de verplichte pelgrimages, al was er meestal wel iets wat me verhinderde. Gelukkig zijn er ook andere mensen dan ik, dacht ik verontschuldigend, mensen die vogeltjes uit elkaar kunnen houden en het ene boomblad van het andere onderscheiden. En zo lig ik in bed mezelf gerust te stellen dat het allemaal in goede handen is. En ik voel me een beetje als een ziek kind dat lekker niet naar school hoeft en aan de geluiden buiten hoort dat de wereld ook zonder hem doorgaat, de oerervaring van de onbetrokkenheid. Misschien doen ze maar wat, denk ik wel eens, zijn die geluiden helemaal niet echt, aapt iemand van de hoorspelkern een specht na of giet een ander, bij wijze van geplas in de Biesbosch, wat water over de tafel. Ongepaste gedachten, ik weet het. Maar moeilijk tegen te houden. Het is mijn natuur.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden