Schouten

Volgens Goethe worden wensen uit onze jeugd later waarschijnlijk gehonoreerd. Dat is voor hem geen vreugdevolle constatering maar eerder een waarschuwing: kijk uit met wensen in je jeugd! Het is natuurlijk volstrekt aan dovemansoren gericht.

In de eerste plaats lezen we Goethe niet als we jong zijn en in de tweede plaats zijn prudente en realistische wensen volstrekt strijdig met het jongelingschap. Integendeel, ik wil een groot huis, de prachtigste vrouw, geld en roem en spring een gat in de lucht als het lukt. Waar Goethe zijn wijsheid omtrent de vervulbaarheid van kinderwensen vandaan haalt, weet ik niet. Misschien uit zijn eigen praktijk, dan zou hij dus als tienjarige bijvoorbeeld gewenst hebben dat hij een groot en klassiek schepper van voorbeeldige teksten zou worden en dat iedereen hem met hoogachting zou behandelen. Het kan, je hebt ouwelijke kinderen! Mijn wensen zijn daarentegen niet in vervulling gegaan. Ik heb niet alleen nooit gewenst dat ik columns zou schrijven of voor dichter zou worden gehouden, maar wat ik wel wilde is er ook nooit van gekomen. Ik wilde namelijk pianist worden. Niet zo eentje die in de provincie les geeft aan onwillige pubers en die 's avonds om wat bij te schnabbelen in een nachtclub speelt, maar een groot pianist, Rubinstein, Horowitz. Daartoe bestudeerde ik de handen van bijvoorbeeld Chopin, waarvan een gepleisterde versie is overgebleven, en ik luisterde zoveel mogelijk naar Wladimir Ashkenazy of Martha Argerich om het geheim te ontdekken. Een beetje pianospelen kan ik natuurlijk wel, wensen ontstaan zelden helemaal uit het niets, maar een groot virtuoos zat er niet in mij; ik werd het type dat een intiem stukje kan voortbrengen waar onwetende luisteraars graag een gevoelige ziel in horen. Meer niet. Jarenlang bleef ik op een soort miraculeuze late roeping hopen. Ineens zal ik mij toch nog als klavierleeuw ontpoppen. Een geheim gebleven sluimertalent openbaart zich onverwacht. Door een wonderlijke ontwikkeling van mijn spieren blijk ik als veertigjarige abrupt in staat Islamey van Balakirev te spelen! Maar dit weekeinde kwam er een eind aan mijn jongensdromen. Ik speelde een impromptu van Schubert en voelde: dit is het. Laat nu uw dienstknecht gaan in vrede. En Goethe is een vervelende zeur.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden