Schouten

Is het allemaal werkelijk waar? Bestaat de wereld zoals ik hem almaar voor me zie of is het allemaal een vergissing? Verbeeld ik het me maar en zijn generaal Couzy, Bram Peper, Koning Albert, Gijs Wanders, mijn kinderen, slechts aan mijn rijke verbeelding ontsproten of lopen ze werkelijk rond, ook achter mijn rug, los van mij? Is het leven een droom of een film in mijn privé-theater en ben ik als het erop aankomt de enige in de kosmos? Of nog intrigerender, bevind ik mij in een ellenlang toneelstuk, helemaal zonder uitgang of einde, is alles wat ik zie en iedereen die in mijn wereld rondloopt speciaal voor mij neergezet of opgetrommeld teneinde mijn uitzicht te verrijken? Breken ze, zodra ik als slechtgeklede vorst langs ben gekomen, de decors weer af, pakken de acteurs hun biezen? En als ik dan onverwacht heel snel omkijk, zie ik dan misschien dat ze nog bezig zijn de boel af te breken of in te richten of verloopt de regie steeds zo gesmeerd dat ik er nooit iets van zal merken?

Rob Schouten

Toen ik een klein ventje was twijfelde ik oprecht aan het waarheidsgehalte van de mij voorgeschotelde beelden; ik kon het me eerlijk gezegd niet voorstellen, al die dingen waarin ik totaal niet gekend was maar die ik wel dagelijks op mijn bord kreeg: de wereldgeschiedenis, de kosmos, de buurt om mij heen, andere werelddelen waar men -naar men mij wilde wijsmaken- ook dag in dag uit maar uit leven en sterven ging en waartoe dan wel?

Solipsisme noemen ze die geestestoestand van de mens: je denkt, vreest of hoopt dat je de enige bent in het heelal. Het schijnt een erg kinderlijke gedachte te zijn, die omwille van het gewenste sociale gedrag op een bepaalde leeftijd over dient te zijn. Erg vrolijk is ze trouwens niet, je mag dan machthebber zijn want alles speelt zich ten dienste van jou af maar je bent ook volstrekt eenzaam. Bovendien ben je de hele dag bezig te begrijpen waarom je dit en niet dat bedenkt. Waarom is het goed dat de teelballen buiten het lichaam hangen, lekker fris, goed voor puik zaad? Waarom klinken brandweersirenes zus en die van ambulances zo? Hoe komt het dat ene Bileam zoiets merkwaardigs als een ezel hoorde spreken? Voortdurend ben je in touw.

Inmiddels heb ik dan ook besloten dat het solipsisme niet deugt of, beter, dat het niet uitmaakt of de dingen nu werkelijk zijn of je ze slechts verbeeldt. Of ik om mij te vermaken de regering Kok nu heb geformeerd of niet, ze doen toch niet precies wat ik wil, met al mijn touwtjes in handen ben ik een dictator van niks.

Maar soms hoop ik dat er toch een hoopje solipsisme in de mens overblijft, dat als je in je armen knijpt het allemaal niet waar blijkt te zijn, de hele boel uit de duim gezogen. Die mogelijkheid zag ik, ondanks zijn stoere woordjes op dat bed, eventjes in de ogen van Elian.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden