Schouten Pianospelen

Ik ben geloof ik geen man voor grote en zelfs niet voor kleine luxe. Ik loop normaal gesproken in een spijkerbroek waarboven het T-shirt best een beetje verschoten mag zijn. Mijn schoenen haal ik bij de Makro en ik ontbijt 's ochtends met kaas en pindakaas. Ik reis tweede klas, en dan nog liefst op zo'n eenzaam stoeltje in het bagagecompartiment. Indachtig mijn moeder, die in mijn jeugd van voordeelaanbieding naar voordeelaanbieding fietste om onze nette armoede te voeden, blader ik alle klusfolders door alvorens een schroevendraaier of een tuinscherm te kopen. Ik heb een hele hoop boeken maar geen zijden handschoentjes om ze mee aan te pakken. Plus een huisje in Frankrijk, maar dat juist omdat het me doet denken aan mijn opa die kippen hield en groenten weckte. Onlangs heb ik een schilderij dat ik mooi vond, een stilleven van Willem Claeszoon Heda, van de site van het Rijksmuseum gedownload, bij de Hema op canvas laten zetten en vervolgens aan de muur gehangen. Voor een paar tientjes was ik klaar. Mijn soberheid komt momenteel goed van pas, bij Action heb ik vorige week een tang gekocht waarmee je je broekriem nog wat verder kunt inkorten. Ik heb slechts één buitenissig ding in huis, waarop ik niet bezuinigd heb en waar ik nog steeds elke ochtend in stille blijdschap langsloop, dat is mijn vleugel. Ooit stroomde het geld wat meer dan tegenwoordig en toen heb ik een vleugel gekocht, een Bösendorfer. Het is een prachtig instrument en ik speel er graag op, maar de laatste tijd merk ik dat zo'n luxepaard ook nadelen heeft. Ik wilde namelijk ook in Frankrijk een piano, voor tussen het schoffelen en leiendekken in. Maar omdat de temperatuur in mijn datsja hevig schommelt als ik er niet ben is een akoestische piano uitgesloten. Zo'n ding moet je aan niet meer dan een graad of vijf zes temperatuurverschil blootstellen anders is-ie voortdurend ontstemd. Neem een digitale piano, raadden vrienden en kennissen mij aan, maar daar wilde ik niks van weten. Digitaal als je norm een Bösendorfer is, nee, dat gaat niet, dan maar liever niks! Speelt Wibi Soerjadi soms op zo'n ding? Martha Argerich? Onlangs ben ik echter gezwicht. Ik heb een digitale Kawai gekocht. Hoogromantische muziek, Chopin, Brahms, moet je er niet op spelen, dat wordt een brij, maar heldere componisten die ook sinaasappelpapiertjes en tingeltangels doorstaan, Bach, Mozart tot op zekere hoogte, zijn best te verdragen. En zo zit ik op dat digitale ding het Wohltemperiertes Klavier te spelen. Soms met de klavecimbelfunctie (vroeger verkregen door punaises in de hamers van de piano bij mijn ouders thuis te stoppen), een doodenkele keer op het kerkorgel dat ook in die Kawai huist. Ik ben nog in de fase dat ik me ervoor schaam, als er onverwachte luisteraars komen hou ik abrupt op, maar de eerste schreden op het digitale pad zijn gezet. Het is al minder erg dan in het begin, onlangs heb ik met de opneemfunctie in m'n eentje Schubert vierhandig gespeeld. Zou Bach me hebben veracht?, denk ik nog weleens en dan gauw om me gerust te stellen: allicht had-ie geglimlacht.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden