Schouten / Mot je beukennootjes omdraaien? Nee dus!

Groningen, eind jaren zestig. „Weet jij wat het verschil is tussen een vogeltje?”, vroeg Hielle Tillema mij in de klas. Nee natuurlijk. „Zijn ene pootje is even lang!” Hikkend van de lach begonnen we aan de les. Niets zo generatiegebonden als humor.

door Rob Schouten

Wij zaten te snakken naar programma’s als ’Herenleed’, ’Monty Python’s Flying Circus’ en ’Koot & Bie’, het soort humor dat absurd is en veel plezier in zichzelf heeft. Per slot van rekening moest er afgerekend worden met het stompzinnige lachen onzer ouders, die zich nog altijd zaten te verkneukelen om de flauwiteiten van Wim Kan en de pikanterige liedjes van Wim Sonneveld. Zouteloos vonden we dat, niks aan. Ik weet nog dat ik mijn vader er bijna mee kwetste, toen ik vertelde dat ik Wim Kan niet leuk vond. Alsof ik hem aankondigde dat ik niet langer in God geloofde en voortaan een werelds en zondig leven ging leiden. Voor mijn vader was Wim Kan met zijn oudejaarsconference heilig, zoals voor alle ouders in Nederland. Schuddebuikend hoorde hij de twaalf miljoen oliebollen die dansten in de pan aan. Maar wij vonden het niks, en wat deed dat vrouwtje van Kan daar, die had toch niks bijzonders gedaan? Wim Kan plaagde de gezagsdragers een beetje maar dat stadium waren wij al voorbij, wij zetten die regentenkliek liever af en begonnen een nieuwe wereld: Johnson Molenaar! Oudbakken waren de grappen en grollen van onze ouders. Die van mij veerden al half gegeneerd, half geamuseerd op als iemand in hun buurt ’lullen’ gebruikte in plaats van kletsen of een ander zei dat hij maar wat aan ’klooide’. Aan de seksuele revolutie namen ze niet actief deel, dus klonken verwijzingen naar geslachtsdelen als een nieuw soort, dubieuze humor, waar ze besmuikt om giechelden en bibberden. Nou nou nou! Tjonge jonge! Een enkele matig schuine mop konden ze wel waarderen, hou je vast: een schuine mop. Net zoals koningin Juliana of Simon Vestdijk, in wiens boeken romanhelden lachen om een flesje Piesporter en de hoofdfiguur uit Ivoren wachters roept: „Mot je beukennootjes omdraaien!” Niets zo vergankelijk als de humor van een generatie! Wim Kan en Wim Sonneveld beweerden altijd dat ze het geleerd hadden van de clown Buziau, hun voorganger tussen de twee wereldoorlogen. Zoals Koot & Bie en Freek de Jonge respectvol omkeken naar Wim Kan. Maar intussen lopen er flinke kloven tussen de verschillende generaties humorconsumenten. De indirecte, absurde grap van mijn leeftijdsgenoten is al doorgezakt naar de reclameboodschappen, waar ze haar laatste stuiptrekkingen vertoont alvorens definitief te worden bijgezet in het Land van Ooit. En ik begrijp de humor van mijn dochters al niet helemaal meer: met een temerig stemmetje de vreselijkste dingen zeggen. Hans Teeuwen. Of ik begrijp het wel maar voel dat-ie het toch niet echt tegen mij heeft. Thuisgekomen vertelde ik die mop over het verschillende vogeltje aan mijn vader. Hij keek me aan of ik niet goed snik was geworden. Met de middelbare leeftijd in zijn ogen.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden