Schouten / Moeder bepaalt de muzikale smaak

Hoewel het leven in het algemeen een neergaande lijn vertoont, van vers en vief naar oud en krakkemikkig, zijn er toch ook nog wel wat dingen die niet aan slijtage onderhevig zijn. Zo worden we wel grijs en gerimpeld, maar onze stem blijft tot het einde min of meer dezelfde.

Iets dergelijks schijnt te gelden voor onze muzikale smaak. Onderzoek heeft uitgewezen dat die gedurende ons leven ongeveer stabiel blijft. Toen ik als klein jongetje mijn moeder een Moment Musical van Schubert hoorde spelen was ik direct geraakt en nog altijd speelt de klassieke muziek een belangrijke rol in mijn leven. Of je er zelf muzikaal voor moet zijn weet ik niet, maar muziek is voor de meeste mensen de belangrijkste begeleider gedurende het bestaan, vandaar natuurlijk ook: Arbeidsvitaminen. Ik stond met mijn klassieke smaak tamelijk alleen te midden van mijn leeftijdsgenoten, die de Rolling Stones wilden horen en Pink Floyd. Dat was muziek die toen met de jeugd werd geassocieerd en ik denk dat menig verontrust ouder zichzelf sussend toesprak dat het later wel over zou gaan. Maar dat blijkt helemaal niet het geval: rockmuziek is gebleven, het is een volwaardige nieuwe muzieksoort geworden, je kunt het aan conservatoria studeren en er zijn professoren die het verschijnsel bestuderen. Ook mijn vrienden zijn, nu ze middelbaar geworden zijn, niet langzaam overgestapt op andere genres, ze kopen geen klassiek, of een hoogst enkele keer, ze gaan niet naar ’Die Lustige Witwe’, en luisteren niet naar Dries Roelvink, maar nog altijd bepalen pop en rock hun muzikale horizon. Volgens hetzelfde onderzoek schijnt de moeder een grotere rol te spelen bij het vormen van de muzikale smaak dan de vader. Allicht nieuw voedsel voor de theorie dat ongeborenen in de baarmoeder het gezang van hun moeder kunnen horen. Ik kan het alleen maar bevestigen. Mijn moeder hield van klassieke muziek en vertelde me toen ik klein was al wat Debussy met haar deed. Mijn vader daarentegen kon alleen maar vooruitkomen bij christelijke gezangen en het Urker Visserkoor, en die laatste heeft bij mij de slag ruimschoots en ik mag wel zeggen definitief verloren. Die vrouwelijke lijn in de muzikale smaak roept natuurlijk wel vragen op. Hoe zijn jazz- en popmuziek in ons systeem gekomen, hebben die allicht ietwat vrouwelijke snaren geraakt? En zal een kind van een caissière in de toekomst meer neiging hebben om van Mantovani en andere muzak te houden, al is zijn vader ook primarius van een strijkkwartet? Ook schijnen mannen tegenwoordig meer dan vroeger naar dansmuziek te haken en vinden meer vrouwen, anders dan je zou denken, ’gothic’ best aardig. Voorts zijn schlagers en smartlappen in opmars, ook bij een publiek dat er vroeger op neerkeek maar er tegenwoordig camp-elementen in ontdekt. Helemaal vast zit onze muzikale smaak dus toch niet, zoals ook de menselijke stem op den duur barstjes gaat vertonen. Maar ik denk, mede gezien mijn (baar)moeder, niet dat ik ooit van BZN zal leren houden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden