schouten / Eenzaam kasteelheer

’All work and no play makes Jack a dull boy.’ Sinds het zien van The Shining met Jack Nicholson als gekwordende schrijver zal ik dat zinnetje nooit meer vergeten. In plaats van aan zijn roman te werken typt hij in het verlaten hotel waar hij de wacht houdt, eindeloos die ene regel op zijn schrijfmachine, alvorens de bijl ter hand te nemen en achter zijn vrouw en kind aan te gaan.

Rob Schouten

Wie alleen maar werkt en nooit eens vrije tijd neemt, raakt verveeld en wordt vervelend. Ik denk er hier met enige regelmaat aan. Toegegeven, er ligt nergens een dik pak sneeuw en ik heb geen vrouw en kind bij me, maar ik zou best mijn comateuze roman weer tot leven willen wekken, en een bijl of een koksmes ligt hier ook wel ergens. Zo’n man alleen in een kasteeltje roept kennelijk allerlei associaties op. Een gekke geleerde die in dat stille en lege huis allerlei duistere experimenten uitvoert, wie weet alchemie bedrijft. Of Gilles de Rais. En een vriend van me vroeg zich af of ik daar niet de Markies de Sade uithing. En dan dat verhaal van The Shining. Het heeft soms best iets spookachtigs. ’s Nachts loop ik hier met een zaklantaarn door onverlichte gangen naar de wc. En juist een stil huis kraakt en zucht als geen ander, is mijn ervaring, vannacht leek het of in de keuken iemand bezig was. Mijn vader was een kei in spookverhalen en ze hebben niet nagelaten indruk op me te maken. Dan fluit ik, als een kind dat een angst bezweert, een opgewekt deuntje: ’Elsje fiederelsje, zet je klompjes bij ’t vuur.’ Els, zo heet de vrouw die dit kasteel gekocht heeft en die er nu een soort kunstenaarscentrum van wil maken. Straks moeten hier in de tuin strijkkwartetten opklinken, moedeloze schrijvers weer lucht krijgen, schilders met een palet onder de armen rondlopen. Ik zie het wel voor me: Le Chiron, en u voelt zich weer goed! Vogels, koeien, landlucht. Natuurlijk hoort er ook een zekere wereldonthechting bij. Tot nu toe dringt van het nieuws buiten niet veel tot me door. Geen televisie, ons venster op de wereld. Ik heb wel geprobeerd de buis aan de praat te krijgen maar daar sneeuwde het dan toch als in The Shining. Uit de computer, een hulpmiddel dat Jack Nicholson nog niet had, sijpelen mondjesmaat wat berichten: naaktfoto van Carla Bruni geveild, premier Balkenende – u weet wel, die man van de signalen – wil toch naar Peking. Maar het heeft allemaal geen substantie, het vliegt voorbij als flarden gesprek van anderen. Je zit hier werkelijk alleen en verstoken van veel. Vanochtend werd ik op mijn mobieltje gebeld. Snel erheen gesneld. Maar het bleek de KPN te zijn, die er na tien dagen lucht van had gekregen waar ik zat. Welkomsttarieven: bellen 58 ct per minuut, gebeld worden 29 ct per minuut. Ik kijk naar buiten. Bewolkt. Beetje regen. Misschien vandaag maar binnen blijven. Met een goed boek bij het haardvuur. De wind gierend om de transen. Want daar lijkt het ook een beetje op als je niet aan The Shining denkt: Bommelstein. Alleen heeft Joost zo te zien net weer ontslag genomen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden