Schouten / De depressie-winkel

Een vriendin van me zit de laatste tijd nogal in de put. En het gekke is dat ze niet precies weet waarom. Was er nu maar een duidelijke oorzaak, een tegenslag, een rampzalig gebeuren, dan wist ze tenminste waar het vandaan kwam en zou de depressie misschien minder zijn.

Nu staat ze iedere ochtend op met een loodzwaar gevoel dat de rest van de dag niet meer verdwijnt. Gelukkig is er internet. Inmiddels is ze gaan shoppen en heeft ze ontdekt dat ze een dysthyme stoornis heeft, niet best want je doet er niet zo makkelijk wat aan. En verder heeft ze ook een persoonlijkheidsstoornis. Daarbij komt een seksuele stoornis, ontdekte ze. Hoezo seksueel? Nou, ik geniet er niet van.

Oké. Beetje borderline misschien ook wel. En depressief natuurlijk, ja allicht: dysthym betekent dat je vaak sombere buien hebt. Ja, maar ik heb een dubbele depressie, want behalve mijn depressieve aanleg ben ik ook nog eens extra depressief. Dat heet een dubbele depressie. Daar komt bij dat ze vermoedelijk verkeerde genen heeft en de kans dat ze met al die stoornissen vroeger doodgaat dan anderen is ook levensgroot aanwezig.

Hou op met dat Woody Allen-gedoe, zeg ik bestraffend, en gooi dat winkelmandje leeg. Maar je begrijpt toch wel dat ik wil weten wat ik mankeer? Jij zocht toch ook op internet toen je een metaalsplinter in je vinger had die je er niet uit kreeg? Je moet jezelf horen, vervolg ik, een splinter of een depressie! Je mag alleen onder professionele begeleiding op internet naar je psychische kwalen zoeken. De psychiatrie is nog maar een beginnende wetenschap, de inzichten wisselen met de dag en als ze in het Pieter Baan Centrum iemand maandenlang observeren weten ze vaak nog niet wat ’m precies mankeert. Ja maar (ze lijdt aan de ja maar-ziekte), ik wil dat het overgaat. Ik: het gaat niet over van depressie- winkelen op internet. Kom, we gaan naar het Vondelpark, sanatorium voor mensen als jij.

Kijk om je heen, de wereld is groter dan jezelf! Hm, ach nee, dat wordt toch niks. Yoga dan, of misschien een sportschool? Ik heb nergens zin in, dat is het probleem, ook niet in het Vondelpark. Je kunt het toch proberen, houd ik aan, baat het niet, het schaadt ook niet. Zo’n onmachtig gevoel bij iemand die in de put zit roept allerlei oude wijsheden op: nee heb je, ja kun je krijgen, niet bij de pakken neerzitten, jezelf aan je haren uit het moeras trekken. Zelfs vergeten liedjes; ’Stop al je zorgen in je plunjezak’.

Ach laat me maar, zegt ze, ik ga de depressietest van het Mentrum doen, dat past beter bij m’n stemming. Wacht, ik zal ‘m ook even doen, bied ik aan. Dertien vragen later blijk ik ook licht depressief. Zie je wel, ze praten je ziek! Het alleronverdraaglijkst is het optimisme van anderen, zegt ze, daar kan ik echt helemaal niet tegen. Dan weet ik het ook niet meer, zeg ik moedeloos, ga dan maar thuis zitten somberen. Oké, het Vondelpark dan maar, zegt ze.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden