schouten / Anders snik

Op een dag, toen mijn twee oudste dochters nog heel klein waren, baby’s, en ik, trots als een pauw, met ze in hun tweelingwagentje door de stad wandelde kwam ik de schrijver en classicus Jan-Pieter Guépin tegen. Terwijl hij mij overdonderde met scherpzinnigheden uit de Oudheid en boosheden omdat een heleboel mensen niet naar hem wilden luisteren, zaten Sarah en Eva zoet in hun karretje en zeiden niets.

Op een gegeven moment scheen hij zich te realiseren dat hij een jonge vader tegenover zich had en vroeg: ’wat zijn ze stil, zijn ze wel goed snik?’ Ik zal het nooit vergeten. Of ze goed snik waren wisten we toen nog niet zeker, wat er uit hun mond kwam was onverstaanbaar maar ze keken wel helder uit hun oogjes. Zo te zien stemde de aanwezigheid van Guépin hen vooral tot nadenken. Een andere schrijver, Robert Anker, die ook van mijn vaderschap had gehoord, feliciteerde me en liet dat vergezeld gaan van de welgemeende wens dat ze misschien maar niet op mij moesten gaan lijken; hij bedoelde, voelde ik, iets van dichter worden, een slordig bestaan leiden. Ja, schrijversvrienden, daar heb je wat aan, vooral als ze als feeën aan de wieg van je kroost staan. Inmiddels ben ik in Amerika gearriveerd, waar een van mijn dochters, Nina, een jaar lang op highschool gegaan is en nu haar ‘Graduation’ gaat halen of doen, ik weet niet precies hoe je dat zegt - zij nu hopelijk wel. Net als haar zusjes bleek ze ondanks haar zwijgzaamheid in het begin toch redelijk goed snik en zojuist ging ik, alweer trots als een pauw, met haar uit eten in de Trappers Creek, ’het beste’ restaurant hier in Geneseo, Illinois. Je kunt er hamburgers krijgen maar ook een pizza, spare-ribs maar ook pannenkoeken, een voor Amerikaanse begrippen ongebruikelijk oecumenische keuken. Ik luister naar een jaar Europa in Amerika. Ze lijkt veranderd, van een timide meisje is ze iemand geworden die ongeremd bestellingen plaatst en weet hoe je op Amerikaanse eigenaardigheden reageert. Alsof ze hier geboren is. Sure, you bet, come on! Assertief, Amerikaans geworden. Vroeger wilde ze letteren studeren maar dat is inmiddels bijgesteld. Rechten. Geen cultuur, geen poëzie, dank u goede feeën! En ze wil geld verdienen. Nee, roep ik vanuit de Oude Wereld, dat vind ik niks voor jou! Jawel, zegt ze, ik wil me geen zorgen over geld hoeven maken. Hm, okay. En heb je hier ook een zwarte bevolking? vraag ik belangstellend, want het geheel maakt op mij een erg blanke indruk. Nee, zegt ze, en ze zijn hier allemaal erg conservatief en republikeins. Een dorpje verder is er zelfs een afdeling van de Ku Kluk Klan, maar daar ben ik erg op tegen hoor, haast ze zich eraan toe te voegen als ze mijn verontruste blik ziet. En verder gaat ze hier naar de kerk, de First Congregational Church, beetje streng misschien en wat ouderwets maar daar houdt ze wel van. Ik kijk haar aan, Nina Schouten, zeventien jaar oud. Goed snik maar sinds een jaar Amerika ook: anders snik.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden