Schoonzoon

Achter elke rouwadvertentie schuilt een verhaal. Mickelle Haest tekent de ervaringen op van een uitvaartverzorger.

Een man van ver in de tachtig gaat mij zonder mij te begroeten voor naar de keuken. Aan zijn ene voet draagt hij een versleten slof, aan de andere een nette schoen. Zodra hij gaat zitten op een houten keukenstoel waarin een gebloemd zitkussen ligt, barst hij in snikken uit. Hij is vannacht zijn vrouw verloren. "Sorry, ik ben zo verdrietig. We waren zestig jaar getrouwd, maar wat mij betreft waren we pas op de helft."


Zijn twee dochters en schoonzoon geven mij een hand. De dochters gaan aan weerszijden van hun vader zitten, de schoonzoon komt naast mij zitten. De oude man geeft mij een brief. "Dit is een felicitatiebrief van de koning, de burgemeester is op de koffie geweest bij ons jubileum."


Hij haalt een grote, katoenen zakdoek uit zijn zak en snuit zijn neus. "Ik wil graag dat ze thuisblijft. Ik wil haar zo lang mogelijk thuis houden."


"Ik ben wetenschapper", zegt de schoonzoon. Ik kijk hem niet begrijpend aan.


"Mag ze thuisblijven?" vraagt de oude man. "Natuurlijk, ik ga het regelen."


"Ik wil graag een graf voor ons samen", zegt de man. "Ik wil er straks bij begraven kunnen worden." Hij barst weer in tranen uit. Zijn dochters troosten hem.


"Ik ben wetenschapper", zegt de schoonzoon opnieuw. Ik kijk hem vreemd aan en wacht op verdere uitleg. Het blijkt een mededeling.


Ik leg het kaartenboek op tafel. De man bladert er met zijn dochters doorheen. De bloemtaferelen vinden ze mooi.


"Wij wetenschappers zien dat anders", zegt de schoonzoon als de keuze op witte lelies valt. De dochters negeren het. Ik doe hetzelfde.


Het kistenboek komt open op tafel te liggen. Bij het bekijken van de eerste bladzijde lopen de tranen opnieuw over de ingevallen wangen van de oude man. "Ik denk dat ik nu ook wel gauw ga. Ik kan niet zonder haar." "Nee pa, alsjeblieft niet", roept de oudste dochter. "Laten we eerst een slokje water nemen voordat we verder gaan", zegt de jongste om de gemoederen te bedaren.


"Ik wil dat ze zo lang mogelijk op bed blijft liggen", zegt de man. "Dat ziet er natuurlijker uit dan in een kist. Ik wil dat ze pas op de dag van haar uitvaart in de kist wordt gelegd." "Dat ga ik regelen", zeg ik geruststellend.


Om te helpen met de keuze van een kist vertel ik over het verschil in materiaal: massief eiken, spaanplaat met folie, met fineer, rieten manden. "Ik weet het echt niet", zegt de oude man vertwijfeld. "Wat zou u doen?" "Voor een crematie wordt vaker een spaanplaten kist gekozen, voor begrafenissen vaker een massieve kist, omdat spaanplaat in de grond snel vergaat." "Dus een massief eiken kist gaat langer mee?" Ik knik.


"Ik denk daar als wetenschapper toch anders over", zegt de schoonzoon. Niemand heeft aandacht voor hem, maar als ik door wil praten, zegt hij luid: "Het is toch de bedoeling dat mammie zo snel mogelijk composteert." De dochters draaien verbouwereerd hun hoofd zijn kant op. Vader werpt zijn hoofd in zijn handen en begint hartverscheurend te huilen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden