Review

Schoonpapa was bij de CIA

’Schimmenspel’ is een sfeervol portret van een Ier die in de New Yorkse upperclass verzeild is geraakt.

Over de term ’literaire thriller’ bestaat debat. Volgens uitgevers betekent het dat de stijl meer dan doorsnee is, de strekking wijder dan louter moord en actie, dat de personages diepgang hebben, of dat het een uitstapje betreft van een serieuze schrijver naar het platvloerse genre. Maar is dat altijd een aanbeveling? De thrillerrecensenten van deze krant maken zich er zelden druk over. Voor een misdaadroman geldt als enig criterium: is het een fijn boek.

Qua literair niveau zit het wel snor met ‘Schimmenspel’ van Benjamin Black, pseudoniem van de Ierse schrijver John Banville. Hoofdpersonage is de Ierse journalist John Glass. Middelbare leeftijd, getrouwd met een rijke Amerikaanse vrouw met wie hij in New York woont. Voor de saaie uurtjes heeft hij een leuke jonge vriendin. Zijn glanzende carrière als publicist heeft hij beëindigd, het vuur is eruit. Eigenlijk is hij helemaal een beetje verzuurd en beschouwt hij zijn omgeving gemelijk, wat zich uit in observaties als: „Hij had een instinctieve hekel aan mensen die T-shirts droegen met daarop bijdehante teksten”. Glass voelt zich buitenstaander in de nogal clichématig beschreven New Yorkse upperclass: appartement bij Central Park, een immer perfect geklede vrouw die aan liefdadigheid doet, haar verwende zoon en de lunches in trendy restaurants, inclusief de martini’s.

Glass heeft een opdracht aanvaard die hem niet lekker zit: de biografie schrijven van zijn schoonvader, in diens jonge jaren een succesvol CIA-agent die daarna een miljoenenimperium opbouwde.

Deze Bill Mulholland heeft hem bezworen dat volledige openheid is toegestaan. De enige beperking is dat hij het in zijn eentje moet uitzoeken en opschrijven. Daar houdt Glass zich niet aan, hij huurt een jonge researcher in, aan wie hij meteen een hekel heeft – die met dat T-shirt inderdaad. De onderzoeker wordt vermoord, juist nadat hij telefonisch heeft gemeld iets ontdekt te hebben. Aanvankelijk lijkt het Glass amper te raken, hij kende het slachtoffer nauwelijks en het motief voor de moord kan ver buiten de biografie liggen. Maar de kwestie laat hem niet los en iets van zijn oude nieuwsgierigheid wordt weer wakker.

Ingangen genoeg om er een klassieke thriller van te maken, gezien de CIA-achtergrond en de rijkdom van Mulholland. En aangezien de onbetrokkenheid van de hoofdpersoon aanstekelijk werkt en het nauwelijks beklemmend wordt, zou de lezer dat graag willen. Maar de schrijver houdt het klein, en kort. Een mooie sfeernovelle, maar een thriller is het niet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden