Schoonheid

Trouw trekt door Nederland en test 'tempels' van velerlei soort. Vandaag: de Syrisch-Orthodoxe Kerk in Hengelo.

De weg ernaar toe
De viering begint al om 8.00 uur 's ochtends en dan kan Hengelo een heel eind rijden zijn. Als ik vijf minuten voor aanvang de kerk in wil lopen, word ik opgewacht door een man. Hij heet Gabriël. Wat ik kom doen, wil hij weten. En of ik vragen heb. 'Waarom beginnen jullie zo vroeg', vraag ik. 'Wij houden ons aan de gebedstijden van het Midden-Oosten', zegt hij, terwijl hij de deur voor mij openhoudt. Ik kijk nog even achterom. Het is koud en mistig in Hengelo. Het Midden-Oosten lijkt heel ver weg.

Wat het eerste opvalt
Als ik binnenkom is de dienst al begonnen, terwijl het nog geen acht uur is. Tijd is hier een rekkelijk begrip.

Mannen en vrouwen zitten apart van elkaar. De priester bidt hardop. Dat doet hij in het Aramees. Boekjes zijn hier niet, laat staan een vertaling van de gebeden. Ik ben urenlang uitgeleverd aan een voor mij volstrekt vreemde taal.

De orde van dienst
Maar er gebeurt genoeg voor mijn ogen. Voor in de kerk hangen drie doeken. Het meeste linkse laat Maria zien, het middelste Jezus aan het kruis en op het rechter doek zien we Jezus die Zijn lammeren weidt. Af en toe verdwijnt de priester achter het ene doek, om via een ander doek de kerkruimte weer te betreden, hetgeen een onbedoeld komisch effect heeft.

Links vooraan vormt zich , naarmate de viering vordert, langzaam maar zeker een koor van meisjes. Eén voor één druppelen ze binnen. Het mannenkoor staat rechts. Zo te horen zingen ze psalmen. Ook wordt er uit de Bijbel gelezen. Over Maria die op bezoek gaat bij haar nicht Elizabeth, vertelt Gabriël me na de viering.

Een tijdje later - de priester is weer even uit het zicht verdwenen - gaat het middelste doek open. En daar staat de pastoor weer, nu met een prachtig kazuifel aan. Zo te zien is hij bezig met de eucharistie. De leden van het mannenkoor staan om hem heen. Ook zij hebben mooie kleren aangedaan. Ze kussen het altaar, ze kussen de priester en leggen af en toe een boek bij hem neer met een gebaar van 'Misschien moet je dit eens voorlezen.'

Reden om niet te gaan
Het is een hele zit. Aan de andere kant is er niemand die je kwaad aankijkt als je een half uur te laat komt. Of een uur. Pas rond half elf lijkt iedereen aanwezig, maar dan is de viering dus alweer voorbij.

Reden om wel te gaan
Je verstaat er niets van, maar het visuele spektakel maakt alles goed. Als schoonheid een manier is om bij God te komen, dan weten de Syrisch-orthodoxen de kortste weg. Hun kleding is schitterend, hun gezang ontroerend mooi.

Na afloop mag ik mee koffie drinken en leggen enkele aardige mannen (onder wie Gabriël) mij uit wat ik in hun kerk heb meegemaakt. 'Wij bidden veel voor Syrië', zeggen ze. Elke dag.

Als ik weer buiten sta is de mist verdwenen. Het harde Hollandse licht doet een beetje pijn aan mijn ogen.

De Syrisch-Orthodoxe Kerk van de Moeder Gods, Sportlaan Driene 6,

7552 HA Hengelo.

Elke zondag is er een dienst van 8.00 tot 10.30 uur.

Ouder dan 'Rome'
De Syrisch-orthodoxe kerk werd volgens de overlevering door de apostel Petrus gesticht in Antiochië, het huidige Turkse Antakya. Pas daarna ging hij naar Rome om daar de christengemeente te gaan leiden. In de jaren zestig van de vorige eeuw kwamen Syrisch-Orthodoxe gastarbeiders uit Tur Abdin (Zuidoost-Turkije) in Hengelo om te werken in de metaal- en textielindustrie. Inmiddels zijn er elf Syrisch-orthodoxe parochies in ons land. Die van de 'Moeder Gods' telt op dit moment 2200 leden.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden