Schippers is boos, blij, en weer boos

zilver | Historisch is haar medaille. Maar Dafne Schippers worstelt met haar emoties. Verliezen moet je ook leren. Het is de les die de atlete mee zal nemen naar Tokio.

Alsof er in anderhalf uur tijd een metamorfose heeft plaatsgevonden. De Dafne Schippers van vlak na de finale op de 200 meter, waarin ze zilver pakt, is pisnijdig. Ze smijt haar schoenen woedend op de grond. Ze is maar voor één ding naar Rio gekomen, briest ze. En dat is goud.

Dat haar zilveren medaille een historische plak is, de eerste atletiekmedaille sinds het goud van Ellen van Langen in 1992, zegt haar even niets. Zilver voelt niet als winnen. Nee, ze heeft goud verloren, oordeelt ze kritisch.

Maar als Schippers rond twaalf uur middernacht de ruimte van de persconferentie binnenkomt, verschijnt er weer een glimlach op haar gezicht. Eerst staart ze nog wat nors voor zich uit, dan grinnikt ze om de vragen van verslaggevers, die veelal voor de winnares van het goud, Elaine Thompson, zijn.

Schippers lijkt weer de oude. Ze zegt dat ze toch blij is met zilver omdat ze door haar spontane liesblessure, die ze na aankomst in Rio had opgelopen, bijna niet had kunnen lopen op de Spelen. Is het een ingestudeerd praatje, meent ze het? Hoe dan ook, als regerend wereldkampioen had ze natuurlijk ook willen winnen in Rio, zegt ze. "Maar ik moet blij zijn dat ik hier mag staan met een zilveren medaille. Vlak voor de 100 was er niet eens een kans dat ik zou starten."

Achterin de zaal zit haar coach Bart Bennema. De ervaren atletiekcoach weet hoe bijzonder haar olympische plak is voor de Nederlandse sportgeschiedenis. En dat voor een vrouw die zich pas een jaar serieus op de sprint heeft toegelegd. Toch was er ook bij hem teleurstelling. Ook hij kwam eigenlijk alleen om te winnen. "Ik heb hetzelfde gevoel als Dafne. We kwamen voor goud. Als dat het niet wordt, is dat toch jammer. Maar het is ook mijn eerste zilveren olympische medaille. Ik ben wel blij, maar het moet nog even bezinken."

Schippers spreekt in Rio alvast over Tokio. Dan zal ze er weer staan, zegt ze opgewekt. Na de vroegtijdige uitschakeling op de estafette van de 4x100, een dag later, komt de teleurstelling toch weer om de hoek kijken. Schippers heeft in de nacht tussen de finale 200 meter en de estafette geen oog dicht gedaan. Het slechte gevoel kan ze niet wegspoelen met een goed resultaat op de estafette. Ze ziet een loopster in de andere baan aan voor haar teamgenoot Jamile Samuel, gaat daardoor te vroeg weg en moet weer inhouden. Weg is de snelheid die op olympisch niveau onontbeerlijk is voor een goede aflossingsrace. Ze steekt de hand in eigen boezem. De scherpte ontbrak na de zilveren domper. Verliezen moet je ook leren. Het is de les die Schippers mee zal nemen naar Tokio.

Met een brok in haar keel zegt de 24-jarige Utrechtse dat het niet de Spelen zijn geworden waar ze op hoopte. De historische zilveren plak gaat mee terug naar huis. Ze zal er een keer blij mee zijn. Maar nu nog even niet.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden