Schietende kinderen

Open dag bij de politie. Het is een stuk aangenamer door een kind meegezeuld te worden naar een nieuw politiebureau dan naar een pretpark. Zoveel is zeker. In Amsterdam is een school tot politiebureau omgebouwd. We mogen overal in en alles vragen. Van de kinderen worden boevenfoto's gemaakt en vingerafdrukken genomen. Ze krijgen ze gelukkig mee naar huis, maar mijn angst dat de foto's en vingerafdrukken toch nog over een jaar of tien opduiken in de dossiers over jeugdige criminelen - per ongeluk, 'had nooit mogen gebeuren' - is niet helemaal geweken. Is de informatie die in het foto- en vingerafdrukkamertje is verzameld, wel onmiddellijk uit de computer gegooid of bestaat de file 'Open Dag 19 juni 1999' nog, klaar voor een verminkte weergave op een plek waar hij niet hoort? De attributen van de ME liggen uitgestald op het binnenplaatsje. Traangas, geweren, helmen, brandwerende doeken, een opvouwbare brancard. Hoe je die gebruikt wordt gedemonstreerd met een hoogwerker die buiten op de stoep staat geparkeerd.

In een container worden ME'ers naar het dak gehesen. Langs een touw komt er een met brancard en nep-patiënt naar beneden gezeild. Expertise, opgedaan tijdens krakersrellen en stadsoorlogen. Binnen in het gebouw is een ruimte ingericht tot schietbaan. Politieagenten moeten per maand een aantal uren oefenen om hun schietvergunning te kunnen houden. Dat doen ze op simulatieplaatsen, zoals deze. Op een videoscherm worden films met doelwitten getoond: rollende en stuitende ballen, criminelen die al dan niet een pistool op de politieagent richten. Een Turks jongetje, niet ouder dan elf jaar, krijgt een half-automatisch geweer in de handen en mag zijn kogels eerst afvuren op de stuiterende bal en daarna op de bewapende misdadiger. Een politieagent instrueert hem hoe hij zijn wapen moet vasthouden om raak te kunnen schieten. ,,Dat gaat goed'', is wat het kind te horen krijgt, ook al schiet hij de man in hart en hoofd en niet, zoals zou moeten, in de benen.

Ondertussen gaat een nog jonger kind aan de slag met een pistool zoals de Amsterdamse politie standaard bij zich draagt. Een klein meisje mag het met het half-automatische wapen proberen. Ze schiet onvergelijkelijk veel beter dan alle jongetjes voor en na haar, maar de instructeur let helemaal niet op, ziet niet eens dat haar prestaties veel beter zijn dan die van de jongere uitgaven van zijn eigen geslacht. Hollands machismo, in een klein hoekje van een nieuw Amsterdams politiebureau.

Ergerlijker is dat tegen geen enkele van de kinderen ook maar één woord wordt gerept over de situaties waarin mag worden geschoten en wanneer niet. En niets over dat ze nooit, maar dan ook nooit hun toevlucht moeten nemen tot een wapen; dat wapens er zijn om mensen te beschermen, dat de politie ze daarom bij zich heeft. Niets over de beperkingen die de politie zichzelf bij het schieten oplegt. Niets over zinloos geweld. Het schieten is alleen leuk en spannend. Is de vraag überhaupt gesteld bij de voorbereidingen van de Open Dag of het wel verstandig is kinderen te laten oefenen met echte wapens?

Alle agenten op deze Open Dag blijken vriendelijke, reflexief ingestelde mannen en vrouwen te zijn, zich bewust van de maatschappelijke dilemma's. Een zou in zijn eentje een compleet collegecyclus 'Filosofie en samenleving' kunnen geven. Terwijl de één kinderen leert schieten, vraagt hij zich af wat hij met de daadwerkelijk schietende kinderen moet doen.

Of het ooit nog goed komt in een stad als Amsterdam? Welke van de kinderen die hier een boevenfoto laten maken en vingerafdrukken laten nemen, zal hij bij zijn werk terugzien? Voor wie blijft het schieten een aardigheidje op een vrije dag?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden