Scheren

Hoe het komt dat ik op het punt sta om mijn onbenulligste column van de laatste twintig jaar te schrijven? Door een nachtmerrie. Het was tegen de ochtend dat Morpheus mij gisteren een spiegel voorhield. Niet gelijk herkende ik mezelf in dat smalle gezicht en die diepe oogkassen. Maar het ergste was dat ik door die lange en inktzwarte baard op Raspoetin leek. Ik werd huilend wakker. En begon vervolgens te lachen: dat ik in een droom op de bebaarde Raspoetin moest lijken, en dit juist in de week van De Omwenteling!

Maar laat ik eerst toegeven dat ik een diep verankerde aversie heb tegen Gillette. En dit terwijl ik natscheren een feest vind. Natscheren is voor je wangen wat een Bourgogne Clos Vougeot 1966 is voor je tong en gehemelte. Ooit kocht ik een elektrisch scheerapparaat. Nadat ik mijn wangen in omgeploegde akkers had veranderd, borg ik het marteltuig definitief op. Helaas viel ik terug in de scherpe armen van Gillette. Vooringenomen in mijn weerzin tegen de Amerikaanse scheermesjesfabrikant, ben ik altijd geweest. Waarschijnlijk omdat zowel mijn grootvader als mijn vader gebruikmaakten van die Amerikaan (King Kamp Gillette, 1855-1935).

Een kind moet zich onderscheiden. De vader doden en desnoods de grootvader ook. Maar om Gillette kon je niet heen. Altijd de beste scheerresultaten en de grootste innovaties. Gillette heeft geen serieuze concurrenten en monopoliseert de markt. In Nederland scheert driekwart van de mannen hun wangen en kin met die Yankee. Dat Gillette daar misbruik van maakt, merk je altijd bij de kassa. Zo'n pakje met maar vier mesjes kost bij mij om de hoek niet minder dan 19,95 euro. Ik doe wel heel lang met een mesje. Niet omdat de mesjes lang meegaan, maar met als enig doel de omzet van Gillette te drukken. Ja, noem het maar een fobie of irrationele haat. Wie bevrijdt me van Gillette? Ik heb natuurlijk Wilkinson geprobeerd die met een schamel marktaandeel van 7,1 procent in Nederland de enige overgebleven concurrent is. Maar deze deftige Brit is hooguit een middelmatige volger en soms na-aper van de Amerikaan.

Afgelopen week ging ik weer met loden schoenen naar de drogisterij om een pakje 'Gi' aan te schaffen. De kassière duwde me een splinternieuwe Wilkinson Hydro in de hand: "Probeer het eens, promomateriaal voor maar twee euro." Fatalistisch nam ik het pakje aan en ging thuis voor de spiegel staan. Na de eerste haal, dacht ik van genot flauw te vallen. Ik kneep in mijn arm en ging voorzichtig door met scheren. Alsof de Niagara-watervallen op kamertemperatuur langs mijn wangen gleden. Ik heb geen seconde gewacht en heb mijn hele Amerikaanse assortiment in de vuilnisbak gegooid. Die Hydro heeft een gelreservoir boven zijn vijf mesjes die de revolutie totaal maken. Ik heb een uur in het rond gedanst om mijn bevrijding te vieren. Toen ik me voor de vijfde keer op die middag wilde scheren, dreigde mijn geliefde de dokter te bellen. Geeft niet, door de Amerikaan te laten vallen voor de Brit, heb ik in die tijd van crisis mijn euroforie alleen maar versterkt.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden